مسأله : بدان كه : شيعه اسمى است در دور بر مواليان و مؤلفان على ( ع ) افتاد ؛ چون سلمان و عمّار و ابو ذر و مقداد . و حديث رسول وارد شد كه : اشتاقت الجنّة الى ثلاث - و روى : الى اربع - علىّ و سلمان و عمّار « 7 » و تا امروز آن نام باقى است بر مواليان وى . و هرگز اين نام مذموم نبودى چنان كه مرجئه و رافضيّه و مارقيّه و قدريّه بوده است . و در عهد اوّل هيچ لقبى مشهور نبوده الّا اين لقب . و ساير القاب بعد از رسول ( ص ) ظاهر شد تا امروز « 8 » . اگر اصحاب بودند فدك از ايشان بازگرفتند و خمس از ايشان بازستاندند ، و امامت عالميان كه حقّ ايشان بود از ايشان بازگرفتند به غلبه . و همچنين بنو اميّه هشتاد سال بر آن سنّت برفتند و چند چيزها زيادت كردند كه در صدر اوّل آن مقدور نمىشد . و بنو العبّاس قرب پانصد سال احياى آن فعلات مىكردند و آن سنّتهاى بد به جا مىآوردند و ائمّه و سادات و عترت رسول را مىكشتند و منكوب مىداشتند . تا حق تعالى انتقام جمله بازخواست و به حديث : « ما عادانا بيت الّا خرب . و ما نبح علينا كلب الّا جرب » « 9 » جمله مستأصل شدند و اثر ايشان نماند و علم و اولاد رسول و على عليهم السّلام در جهان شايع و متفرّق فى الشرق و الغرب و هر روز كه برآمد در ترقّى و تصاعد ، و كار آن طايفهء ضالّه در انحطاط و نكبت . ششصد سال خلفاى بنى اميّه و بنى العبّاس اخفاى مناقب اهل بيت مىكردند و روات را مىكشتند و دفترهاى احاديث اهل بيت مىسوختند ؛ و

--> ( 7 ) - بحار الانوار 39 / 245 . ( 8 ) - ظاهر آن است كه از اين عبارت به بعد كلمات يا عباراتى ساقط شده است . ( 9 ) - بحار الانوار 100 / 31 .