پيش‌بينى امير المؤمنين و بازگو كردن كشته شدن خود در چند حديث آمده است ، و از لحاظ لغوى اشاره به اين نكته سودمند است كه در حديث شماره 24 تركيب « به‌به » در متن حديث به جاى تركيب « بخ‌بخ » به كار رفته و همان كاربرد و معنايى را دارد كه امروز هم معمول است كه گاهى براى مسخره كردن به كار مىرود . فصل دوم كه درباره وصيتهاى امير المؤمنين على عليه السّلام است مشتمل بر يازده حديث و بسيار ارزنده است به ويژه كه ابن ابى الدنيا كوشش داشته است در اين باره از حضرت باقر عليه السّلام روايت كند و نسبت به جابر بن يزيد جعفى راوى محترم شيعى كه مورد بىمهرى بسيارى از مؤلفان بوده است هيچ‌گونه تعصبى نشان نداده است ، نكات ارزنده اخلاقى و فقهى در اين فصل ديده مىشود ، و درباره احكام وقف و چگونگى رعايت حقوق كنيزكان داراى اولاد و باردار راهگشاى اهل نظر است . در فصلهاى سوم و چهارم چگونگى ارتحال آن حضرت و ميزان سن ايشان به هنگام رحلت با استناد به روايات حضرت صادق و حضرت باقر بررسى شده است ، آنگاه صفات ظاهرى على عليه السّلام و مژده دادن حضرت ختمى مرتبت به حضرت كه اهل بهشت خواهد بود و پس از آن چگونگى غسل دادن و كفن كردن و نماز گزاردن بر پيكر مقدس و به خاك سپارى و جاى مرقد آن حضرت مطرح شده است . پس از آن چگونگى كشتن ابن ملجم و مرثيه‌هايى كه براى على عليه السّلام سروده شده است و اعتراف دشمنان و ستيزگران بر برترى آن حضرت از جهات دانش و پارسايى و كمال بر خودشان مورد