قضايى و حفظ امنيت داخلى نياز نداشتند . اين دو شهر ، مانند شهرهايى چون كوفه نبودند كه اساس بنا نهادنشان هدف‌هاى نظامى بود و شمار فراوانى نيروى مسلح در آنجابه سر مىبردند . به همين دليل هر قيامى كه در شهرهاى مكّه و مدينه صورت مىپذيرفت ، با نيروهاى اعزامى از خارج [ اين دو شهر ] سركوب مىشد . مانند واقعهء حرّه در مدينه و واقعهء از ميان بردن عبداللّه زبير در مكّه . 2 - تا هنگامى كه امام ( ع ) با يزيد بن معاويه بيعت نمىكرد قتل او حتمى بود ، هرچند كه به لانهء جنبده‌اى از جنبندگان زمينى پناه مىبرد . ولى امويان قتل وى را در چنان شرايط زمانى و مكانى و پوشش‌هاى پيچيده‌اى انجام مىدادند كه هيچ شباهتى با رويارويى نظامىاى كه شرايط زمانى و مكانى آن را خود امام ( ع ) انتخاب مىكرد ، نداشت . زيرا در حالت نخست حكومت اموى مىتوانست كه بر قتل امام سرپوش نهد و با هزار و يك ادّعا آن را انكار كند . ولى در حالت دوم امام ( ع ) مىتوانست از واقعهء كشته شدن خويش و از اين قيام مقدس در راستاى تحقق همهء اهداف مورد نظرش بهره‌بردارى كند . « 1 » از اين رو امويان به شدّت اصرار داشتند كه امام ( ع ) را در مكّه بكشند و نه در بيرون آن . آن هم به وسيلهء يك ترور در شرايط و پوششى پيچيده ، سرّ گفتار عمرو بن سعيد نيز همين است كه پس از شنيدن خبر خروج حسين ( ع ) از مكّه به مردان خويش گفت : « بر هر شترى ميان زمين و آسمان سوار شويد و او را بجوييد ! » مقصود وى از تلاش براى فريب امام ( ع ) با امان اموى « 2 » و جايزه و نيكى و حسن همجوارى براى بازگرداندن امام ( ع )

--> ( 1 ) - ملاحظه مىشود كه ما اين حقيقت را تكرار كرده بارها مورد تأكيد قرار داده‌ايم . اين كار از روى عمد بوده است زيرا مشاهده مىكنيم كه اين حقيقت بر بسيارى از پژوهشگران پوشيده مانده و آنان را از راه نتيجه‌گيرى درست منحرف ساخته است . ( 2 ) - امان دادن از ديدگاه امويان و واليانشان يكى از دام‌هاى فريب بود . زيرا معاويه بارها به مخالفانش امان‌داد و سپس به آن خيانت كرد ، مانند امانى كه به حُجر بن عدىّ داد . ابن زياد به امانى كه نماينده‌اش ، محمد بن اشعث ، به مسلم داد خيانت كرد . خود همين اشدق در پايان زندگى ، تلخى خيانتى را كه خود امويان به وى كردند چشيد . عبدالملك مروان به وى « امان اموى » داد و سپس با دست خود او را سر بريد ! ( ر . ك : قاموس الرجال ، ج 8 ، ص 103 ) .