بنابراين بنىاميّه حق داشتند كه از خروج امام ( ع ) بيمناك باشند . زيرا اين خروج آنان را از ترسيم روش رويارويى با آن حضرت و انتخاب شرايط زمانى ، مكانى و تبليغاتى اين رويارويى ، محروم ساخت ؛ آن هم در هنگامى كه امام ( ع ) اصرار داشت تا قتل وى - كه تا بعيت نمىكرد از آن ناگزير بود - در شرايط زمانى و مكانىاى كه او خود انتخاب مىكرد انجام شود . و بدين وسيله دشمن نتواند بر قتل او سرپوش نهد ، يا از واقعهء شهادتش به نفع خود استفاده كند و اهداف مورد نظر از اين قتل را از بين ببرد . چرا كه امام ( ع ) قصد داشت از اين راه ، وجدان امت را تكان دهد تا در راه درستى كه حضرت مىخواست به حركت درآيد . » « 1 » تلاش حكومت اموى در مكّه براى بازگرداندن امام ( ع ) حكومت محلّى اموى در مكّه مكرّمه به منظور بازگرداندن امام ( ع ) به مكّه ، دو روش را در پيش گرفت ؛ يك روش آشتى جويانه بود و طى آن عمرو بن سعيد اشدق طى نامه‌اى به امام ( ع ) به آن حضرت وعده امان و نيكى و جايزه داد . روش ديگر سركوبگرانه و نظامى بود و بر اساس آن شمارى از مردان شرطه مأمور شدند راه خروج كاروان حسينى از مكّه را سدّ كنند . پوشيده نماند كه اسلوب نخست ، يعنى اسلوب بخشيدن امان و جايزه ، همانطور كه عادت همهء سركشان در برابر چنين وقايعى مىباشد ، پيش از اسلوب سركوبگرانه بود . نقش عبداللّه بن جعفر در تلاش آشتىجويانه طبرى مىنويسد : عبداللّه بن جعفر نزد عمرو بن سعيد بن عاص رفت و با او صحبت كرد و گفت : به حسين نامه‌اى بنويس و در آن امان قرار ده و او را وعده نيكى و جايزه بده و در نامه‌ات به او اطمينان بخش و از او بخواه كه باز گردد . شايد مطمئن شود و باز گردد !

--> ( 1 ) - بخش نخست همين پژوهش ، ص 376 .