نيز نكته‌هاى موجود در اين سخنان حضرت : « . . . اگر چنين نكرديد و از آمدن من ناخشنود هستيد ، از نزد شما بازمىگردم و به همان جايى كه آمده‌ام مىروم . . . » ؛ « سزاوار است كه مؤمن راغب ديدار پروردگار خويش باشد ، من مرگ را جز شهادت و زندگى با ستمكاران را جز زجر نمىبينم ! » ؛ « رسول خدا ( ص ) فرمود : هر كس حاكمى ستمگر را ببيند در حالى كه حرام‌هاى خداوند را حلال شمرده است . . . و با كردار و گفتار [ غيرت نورزد و ] او را وادار به تغيير روش نكند ، خداوند به حق او را در جايگاه آن ستمگر جاى مىدهد . . . ! » ؛ و سخن آن حضرت به ابن حرّ جعفى : « . . . اگر از بذل جان در راه ما بخل مىورزى ، به چيزى از اموال تو نيز نيازى نداريم ؛ و من از آن كسان نيستم كه از گمراهان يارى بجويم . . . » خوانندهء محترم در اين كتاب با نكات ياد شده و نيز بسيارى نكات ديگر آشنا خواهد شد ؛ ولى من دوست دارم كه در ادامهء اين مقدمه يك بار ديگر بر مهم‌ترين اين نكات تأكيد بورزم و آن امتحان‌هاى پى در پى امام ( ع ) از ياران خويش است ! امام ( ع ) علاوه بر اخبار فراوانى كه از رسول خدا ( ص ) و اميرالمؤمنين ( ع ) دربارهء قتل ايشان در كربلا رسيده بود - آزمايش يارانش را در مكّه و اندكى پيش از حركت از آن شهر آغاز كرد و در خطبه معروفشان فرمود : « . . . گويى كفتارهاى ميان نواويس و كربلا بند از بندم جدا مىكنند . . . » ، بلكه پيش از آن نيز يارانش را آزموده بود . از آن پس اين آزمون‌ها ادامه داشت ؛ و اين در حالى بود كه شمار زيادى از مردم ساكن كنار چاههاى ميان راه كه حضرت بر آنها مىگذشت ، با اين پندار كه كارها بر وفق مراد ايشان پيش خواهد رفت ، به او مىپيوستند . در هر كدام از منزلگاه‌هاى ميان راه ، با كنايه يا با صراحت و يا تأييد اخبار نوميد كنندهء كسانى كه از كوفه مىآمدند ، همراهان را امتحان مىكرد ؛ و پس از رسيدن به منزلگاه زباله ضمن دادن خبر قتل مسلم ، هانى و عبداللّه يقطر فرمود : « . . . شيعيان ما ، ما را رها كرده‌اند ، هر كس از شما كه دوست دارد باز گردد ، باز گردد و هيچ تعهدى نسبت به ما ندارد ! » مردم از چپ و راست پراكنده شدند و حضرت با آن دسته از ياران برگزيده‌اش كه يارى وى و قتل همراه او را بر دست كشيدن از آن حضرت ترجيح داند ، باقى ماند ! گفته شده است كه هدف حضرت از اين آزمون‌ها اين بود كه :