- كسى جز با آگاهى كامل وى را همراهى نكند ؛ - دوست نداشت كسى بدون آگاهى به هدفى كه در پيش دارد وى را همراهى كند ، و مىدانست كه هرگاه مقصد و هدف روشن باشد ، جز آنها كه حاضر به يارى دادن و مردن همراه ايشان هستند باقى نخواهند ماند ! - اين آزمون‌ها ، از ضرورت‌هاى نقشه نظامى و جنگى بود ؛ چرا كه حضرت مىخواست از همان آغاز نيرويى را كه به وسيلهء آن با دشمن روبه‌رو مىشود ، از انبوه نيروهاى ظاهرىاى كه « اهل طمع و ترديد » بودند و در ميدان جنگ و كارزار ايستادگى نمىكردند ، متمايز گرداند ؛ و همهء اين گفته‌ها به جاى خويش درست است . امام ( ع ) اين آزمون‌ها را تا شب عاشورا ادامه مىدهد . در ذى حسم طى خطابه‌اى به آنان فرمود : « شما نيك مىبينيد كه چه پيش آمده است ! دنيا ديگرگون گشته و معروفش پشت كرده است . . . » در عذيب ، هجانات و هنگام دريافت خبر قتل قيس صيداوى فرمود : « . . . گروهى از آنان مردند و گروهى در انتظارند و هيچ تغييرى نكردند . . . » هنگامى كه نام كربلا را شنيد فرمود : « اين جا محل فرود آمدن بار و بنه ما است و خون ما در اين جا مىريزد و قبرهاى ما در اين جا خواهد بود . » در شب عاشورا به آنان اجازهء بازگشت داد و فرمود : « . . . خداوند از سوى من بهترين پاداش‌ها را به شما عنايت كند . اينك شب بر شما سايه افكنده است از تاريكى آن استفاده كنيد . . . » از اين گذشته شمارى از افراد را هم به طور خاص آزمود ، مانند نافع بن هلال و بشر بن عمرو حضرمى . از اين جا در مىيابيم كه امام ( ع ) در پس اين آزمون‌ها ، هدفى بلندتر از اهداف جنگى را دنبال مىكرد و آن ياران برگزيده ، پاك و صاحبان بصيرت و عزم راسخ خويش را آزمود و بدين طريق بر درجات آنان افزوده ، به عالىترين جايگاه‌هاى آخرت رساند و به آنان مدال « سرورى شهيدان » و رتبهء « باوفاترين و بهترين اصحاب » و درجهء « . . . عاشقانى شهيد ، كه نه پيشينيان از آنان پيشى جستند و نه آيندگان به آنها مىرسند . . . » عنايت فرمود و سرانجام در شب عاشورا باران فيض امام ( ع ) بر آنها باريدن گرفت و با برداشتن پرده از پيش چشمانشان ، منزل و مرتبه‌شان را در بهشت به آنان نماياند ! چه باشكوه است سلامى كه در زيارت « ناحيه » افتخارش به آنان داده شده است :