مجلسى در ملاذ الاخيار از اين روايت نيز تعبير حسن و صحيح كرده است . « 1 » صاحب جواهر گفته است : « و در تهذيب آمده است : « در روز ترويه بيرون رفت » ؛ و شايد اين روايت به دليل وجود روايت صحيح معاويه صحيح‌تر باشد . . . » . « 2 » 2 - كلينى : « على بن ابراهيم ، از پدرش از اسماعيل بن مرار ، از يونس ، از معاوية بن‌عمّار نقل كرده‌اند كه گفت : به امام صادق گفتم : فرق تمتع‌گزار و عمره‌گزار در چيست ؟ فرمود : متمتع با حج مرتبط است ، اما عمره‌گزار چون از عمره فراغت يافت ، هر جا بخواهد مىرود . حسين بن على در ذىحجه عمره به جاى آورد و در روز ترويه در حالى كه مردم به مِنا مىرفتند رهسپار عراق شد ؛ و انجام عمره در ماه ذىحجه براى كسى كه قصد حج ندارد ، بدون اشكال است . » « 3 » مجلسى در « الملاذ » از اين روايت تعبير به مجهول كرده و گفته است : « شايد مقصود فرمايش امام ، « وعمره به جاى آورد » عمره تمتع نيز باشد . چون انسان در صورت ناچارى جايز است كه حج را به عمره مفرده تبديل كند ، همان طورى كه حسين بن على عليهما السلام انجام داد . احتمال هم دارد كه با آگاهى از اين كه نمىتواند حج به جاى آورد ، نيت عمره مفرده كرده باشد ؛ و احتمال دوم - كه خبر هم آن را تأييد مىكند - اظهر است . » « 4 » بنابر اين مجلسى درباره اين خبر دو احتمال مىدهد : يكم : تبديل عمره تمتع به عمره مفرده . دوم : حضرت از همان آغاز نيت افراد كرده بود و تغييرى در كار نبوده است .

--> ( 1 ) - ملاذ الاخيار ، ج 8 ، ص 459 . ( 2 ) - الجواهر ، ج 20 ، ص 461 . ( 3 ) - كافى ، ج 4 ، ص 535 ، حديث شماره 4 ، باب « العمرة المقبوله فى اشهر الحج » ؛ و به نقل از آن ؛ الوسائل ، ج 14 ، ص 310 ، باب 7 ، حديث شماره 3 « باب انه يجوز ان يعتمر فى اشهر الحج عمرة مفردة ويذهب حيث شاء » . ( 4 ) - ملاذ الاخيار ، ج 8 ، ص 461 ؛ و شوشترى گويد : « پس ملتزم شد كه احرامش را عمره مفرده قرار دهد و حج تمتع را ترك گويد . » ( الخصائص الحسينيه ، ص 32 ) .