نتيجه مشورت آنان منجر به تصميمات مهمّى شد ، از جمله اينكه برخى واليان عزل شوند و حاكميت برخى ديگر گسترش يابد . براى برخى از بزرگان امت نامه نوشتند و از آنان دعوت كردند تا مداخله كنند و بر امام فشار وارد آورند و نهايت كوشش خود را براى بيرون آوردن سلطه اموى از تنگنا به كار برند . نامه‌هاى تهديدآميزى نيز براى عموم مردم مدينه و به ويژه بنىهاشم فرستاده شد كه آنان را از سرانجام پيوستن به امام و قيام آن حضرت بيم مىداد . از ديگر تصميم‌هاى اين نشست سرّى اين بود كه امام را در مكه به قتل برسانند . به اين منظور شمارى از جلادان خود را براى اجراى اين مأموريت به مكّه فرستادند ، تا اگر نتوانستند امام را با همكارى حكومت محلى دستگير كنند و به دمشق بفرستند نقشه خويش را اجرا كنند . اين گوشه‌اى از اقدامات حكومت مركزى در شام بود . سرآسيمگى وترس و نگرانى حكومت‌هاى محلى مدينه ، مكّه ، كوفه و بصره نيز كمتر از حكومت مركزى در شام نبود . در مكه ، والى شهر با همه توان حركاتِ كوچك و بزرگ امام عليه السلام را زير نظر گرفت و از آن حضرت خواست كه در مكه بماند ؛ و تعهد كرد كه به آن حضرت امان بدهد و مال ببخشد . پس از پافشارى امام براى بيرون رفتن ، مىبينيم كه اين والى نيروهاى نظامىاش را اعزام مىكند تا امام را از اين كار باز دارند ؛ و سپس از بيم وخامت اوضاع و اينكه مردم بر ضد او بشورند ، از اين كار دست بر مىدارد . در بصره نيز ابن مرجانه اقدام به تهديد مردم كرد و آنان را از فرجام شورش و استجابت نداى امام عليه السلام و پيوستن به حركت آن حضرت بيم داد . وى همچنين اندكى پيش از ترك بصره ، سليمان بن رزين ، پيك امام نزد اشراف بصره و سران اخماس را به قتل رساند . آنگاه بىدرنگ عازم حركت به سوى كوفه شد تا هر چه زودتر به آن شهر برسد و سكّان اوضاع متلاطم آن شهر را ، در آن شرايط بسيار سخت به دست گيرد ؛ و كوفه در اين هنگام در آستانهء سقوط به دست سفير امام عليه السلام ، مسلم بن عقيل ، قرار داشت . عبيدالله زياد در كوفه فضايى رعب‌آلود و وحشت‌انگيز حاكم كرد ؛ و با شگردهاى گوناگون نفس‌ها را در سينه حبس نمود . او طى سخنرانىهايش مردم را ترساند ؛ و به كيفر و شكنجه تهديد كرد . براى سركوب و دستگيرى [ مخالفان ] حمله‌هاى گسترده‌اى را تدارك ديد . براى يافتن مخفيگاه مسلم بن عقيل ، با فرستادن جاسوس‌هاى ماهر در