به جنگ پرداخت . آنان به حصار پناه بردند و تُبّع محاصره‌شان كرد . يهودىها دلسوزى مىكردند و شبانه براى افراد ناتوان سپاه تبّع خرما و جو مىانداختند . چون اين خبر به تبّع رسيد بر آنان رقّت آورد ؛ و به يهودىها امان داد . چون نزد او فرود آمدند ، تبع گفت : سرزمين شما را جايى پاكيزه يافتم و تصميم دارم كه ميان شما بمانم . گفتند : تو شايسته اين كار نيستى ، زيرا اين سرزمين هجرتگاه يك پيامبر است و تا او هجرت نكند هيچ كس حق چنين كارى را ندارد . گفت : بنابر اين من كسانى را از خاندانم در ميان شما مىگذارم كه چون آن پيامبر به اين جا هجرت كرد ياريش دهند ؛ و دو قبيله اوس و خزرج را به جاى گذاشت . پس از آن كه شمار افراد اين دو قبيله فزونى يافت اموال يهوديان را تصاحب كردند ؛ و آنها مىگفتند : آن روزى كه محمد ظهور كند شما را از سرزمين ما بيرون مىراند و اموالمان را بازپس مىگيرد . پس از ظهور حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم ، انصار به او ايمان آوردند و يهود انكارش كردند ! و اين است معناى كلام خداى عزوجل كه مىفرمايد : « وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ » « 1 » و از ديرباز [ در انتظارش ] بر كسانى كه كافر شده بودند پيروزى مىجستد ؛ ولى همين كه آنچه [ كه اوصافش ] را مىشناختند برايشان آمد ، انكارش كردند . پس لعنت خداوند بر كافران باد . بايد ديد چرا آن انتظار جدى يهوديان اين نتيجه ناخوشايند و زيانبار را به همراه داشت ؟ در پاسخ بايد گفت كه دليل اين زيانبارى توقع يهود بود كه خوش نداشتند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم آنها را در رديف ديگر مردم قرار دهد و يا ديگران را برتر از ايشان بشمارد ؛ و موقعيّت ممتاز مادى و معنوى و اجتماعىشان را به خطر بيندازد و بسيارى استثناهاى ديگر ، بنابر اين انتظار آنها يك انتظار مشروط بود . وقتى ديدند كه مردم نزد پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ، از نظر حقوق و وظايف همانند دندانه‌هاىشانه

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) ، آيه 89 .