از اين رو خداوند بزرگ در واقعه صلح حديبيه ، كه دو سال پيش از فتح مكّه روى داد ، آيه شريفه « إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً » « 1 » را نازل فرمود . « 2 » بنابر اين هر پيروزمندى چيره به شمار مىآيد ولى هر چيره شده‌اى را پيروز نمىتوان دانست . آرى به طور معمول شهيدان را پيروز نمىتوان دانست ، گرچه آنان با خون پاكشان راه پيروزى را هموار مىسازند ؛ ولى ، آيا اين امر هيچ گاه از مجراى عاديش بيرون نرفته است ؟ ! آيا انسانى نيست كه هم شهيد شده باشد و هم پيروز باشد ؟ ! چنانچه « شهيد پيروز » يك ويژگى باشد . . . آن انسان جاودانهء بى مانند و يگانه در ميان پيوستگان به خداوند چه كسى است ؟ براى يافتن انسانى چنين بى مانند و يگانه ناچار بايد از روش‌هاى معمول و مردمان عادى دست برداشت و انسان‌هاى ويژه و استثنايى را مورد مطالعه قرار داد . « شهيد پيروز » از ويژگىهاى حسينى شهادتى عين پيروزى . . . و شكستى عين پيروزى و چيرگى ! هم شهيد و هم پيروز . . . اين يكى از ويژگىهاى امام ، اباعبدالله الحسين عليه السلام است . كه پيش‌تر هيچ يك از انبيا و اولياى الهى از آن برخوردار نبوده‌اند . زيرا در هيچ جاى تاريخ نقل نشده است كه يكى از مردان دين خدا كشته شده باشد و شهادت او در راستاى هدف‌هايى كه برايشان مجاهده مىكرده است عين پيروزى بوده باشد . در تاريخ قرآنى نيز داستانى دربارهء هيچ يك از انبياى الهى كه در راه خدا كشته شده‌اند - با وجود فراوانى شمار پيامبران شهيد - نقل نشده است كه براى بقا و نشر دين الهى شهادت او عين پيروزيش بوده باشد . آرى ، انبيا و اولياى پيروز بسيار بوده‌اند ، همانطور كه انبيا و اولياى شهيد نيز بوده‌اند ، اما تأمل ما در اين‌جا بر ويژگى « شهيد پيروز » است !

--> ( 1 ) - فتح ( 48 ) ، آيه 1 . ( 2 ) - ر . ك . تفسير الميزان ، ج 18 ، تفسير سوره فتح .