شيوه ديگرى از اصول‌گرائى نيز به تشويق امت در سراسر دنياى اسلام براى وحدت و يكپارچگى و بازگرداندن قدرت اسلام در مسير صحيح و درست مىپردازد . انقلاب اسلامى ايران را به منزله يك عقب‌گرد و بازگشت به گذشته بدون محتوى نمىتوان تلقى نمود ، بلكه كوششى بود براى برقرارى مجدد ارزش‌هاى درست و اصول اسلام در آن كشور . برقرارى حكومت‌هاى اسلامى در ايران و پاكستان اميدهائى را در مسلمانان زنده نمود كه براى مردمان غرب بسيار تعجب‌آور بود كه چگونه اين دو كشور خواهند توانست با اجراى اصول صحيح فرهنگى و اسلامى نشان دهند كه اسلام مىتواند دوباره در عرصه‌هاى پيشرفت اجتماعى حياتى مجدد بيابد . تاريخ هر دو كشور نشان مىدهد كه تا چه‌اندازه برقرارى حكومت بر اساس دستورات خداوند در جوامع تحت تأثير فرهنگ قرن بيستم مشكل و طاقت‌فرسا است . در حالىكه در گذشته مسلمانان نشان داده بودند كه چگونه از بحران‌هائى نظير مرگ پيامبر يا حمله مغول به سلامت عبور نمودند ، اين بار به نظر مىرسد كه اين كار بسيار دشوارتر و سخت‌تر جلوه مىكند ، زيرا شدت سرخوردگى دينى و فرهنگى بسيار بالا و نااميدكننده است . پديده اصول‌گرائى اسلامى هم بسيار پيچيده است . اين پديده از يك درد عميق اجتماعى خبر مىدهد كه با جديت از مسلمانان سرخورده مىخواهد كه مجددا سرنوشت خود را به دست خود گرفته و آن را به سوى افتخارات اسلامى گذشته هدايت نمايند . بعضى از اين روش‌هاى مقابله ، نه تنها سالم به نظر نمىرسند ، بلكه از آنها همان بوى سرخوردگى و يأس شهداى قرطبه به مشام مىرسد ، كه با همين ترس و نااميدى به آتش انتقام كشيده شده بودند . ما ديديم كه در زمان بحران كانال سوئز ، محقق اسلامى غرب ويلفرد كانتول اسميت چنين نوشت كه قبول يك اسلام سالم و متحول براى غرب ضرورى است ، زيرا ما بسيارى از ايده‌هاى باارزش غرب را يا از آنان گرفته‌ايم يا ريشه آن در سنت‌هاى مشتركمان نهفته است . از زمان بحران كانال سوئز ، غرب با تحقير تفكر سكولاريزم ليبرال سعى در منزوى نمودن بيشتر مردمان خاورميانه داشته است . ما در غرب هيچگاه نفهميده‌ايم كه چگونه با اسلام برخورد نمائيم : برداشت ما از اسلام هميشه توأم با خشونت و بدون گذشت بوده است ، ولى امروزه به نظر مىرسد كه به خود دروغ گفته و راه را به اشتباه رفته‌ايم و بايد آن را با همدردى و درك مسئووليت‌هاى مشترك با دنياى سرخورده اسلام جبران نمائيم .