پس از فوت پيامبر ، پيشرفت‌هاى پياپى مسلمانان نشان از توسعه سياسى آنان مىدهد و چنين به نظر مىرسد كه اين پيشرفت‌ها بيانگر اين واقعيت است كه چنان كه در جامعه‌اى قوانين الهى به‌طور اصولى پياده گردد موفقيت آن اجتماع حتمى است . سپاهيان عرب به سرعت امپراطورىاى را پايه‌ريزى نمودند كه از كوه‌هاى هيماليا تا پيرنه وسعت يافت . تشكيل چنين امپراطورىاى بيش از آنكه از قرآن نشأت گيرد به تفكرات امپرياليستى اعراب بازمىگشت . براساس قرآن هيچگونه فشارى بر مردمان براى قبول دين جديد مورد تأئيد نبود . اسلام به عنوان دين اعراب معرفى مىگرديد ، همان‌گونه كه دين يهود ، دين پسران اسرائيل بود : حتى در يك دوران كوتاه در سال 700 تغيير دين توسط پيروان مسيحيت و يهوديان ممنوع گرديد . اما در حدود يكصد سال پس از فوت پيامبر خلفاى اسلامى به تشويق پيروان ساير اديان براى گرويدن به اسلام اقدام نمودند و اين امر باعث شد كه گروه گروه از مردمان خاورميانه و شمال آفريقا به اين دين نو رو آورند . اين ميسّر نگرديد مگر بدان علت كه اسلام توانست ضمن جذب سنت‌ها و آداب تاريخى اين ملل و بدون تهديد روش زندگى آنان به اتحاد و همبستگى آنها كمك نمايد . حاكمان اسلامى جهان‌بينى جديدى را از جهاد ارائه نمودند كه برمبناى آن ، چون فقط يك خدا وجود داشت ، تمام دنيا نيز بايد در زير پرچم يك دين قرار گيرد و اين وظيفه مسلمين بود كه در اين راه كوشش نمايند تا اصول الهى اين دين را براى ايجاد جهانى برخوردار از عدالت و مساوات ، به مردم تمامى جهان بقبولانند . امت ، خانه اسلام ، محدوده مقدسى بود كه در آن خواست خداوند برقرار گرديده بود ، و بقيه دنيا ، خانه جنگ ، جائى بود كه بايد به خواست خدا تسليم گردد . تا آن زمان كه اسلام به اين هدف دست يابد ، مسلمين بايد پيوسته در جهاد باقى بمانند . اما اين تئورى تا زمانى قابل قبول بود كه اسلام هنوز به مرزهاى گسترده امپراطورى خود دست نيافته بود . در حدود يكصد سال پس از مرگ پيامبر ، مسلمانان شروع به برقرارى ارتباط اجتماعى ، سياسى و اقتصادى منطقى و صحيح با ساير همسايگان خود در خانه جنگ نمودند . هيچ فشارى بر زردشتيان ، مسيحيان و يهوديان براى گرويدن به اسلام تحميل نمىگرديد ، مسلمانان همان چندگانگى دينى قديمى حاكم بر خاورميانه را قبول كرده و با پيروان اين اديان زندگى مسالمت‌آميز در پيش گرفتند ، اديانى كه براساس قرآن ، پيامبران آنان و وحىهاى صادر شده از خداوند بر