تقابل فكرى در امور دينى معتقد نيست . « 1 » بيشترين بحث‌ها و طبقه‌بنديهاى مذاهب مختلف آن براساس تفكران سياسى پايه‌ريزى گرديده است . يكپارچگى امت ، كه تا آن حد براى محمد ( ص ) مهم بود ، پس از فوت او در بين مسلمانان چند پاره گشت ، و عمدتا به دو گروه سنى و شيعيان على ( ع ) تقسيم گرديدند . گروه اخير اعتقاد دارند كه جانشينان واقعى پيامبر على ( ع ) و اولاد او مىباشند . شيعيان كه در اقليت بودند نوعى مخالفت تعصب‌آميز را عليه خلفاى پس از على ( ع ) شكل دادند كه با شكوه‌ترين نمايش آن با قتل حسين ، پسر دوم على ( ع ) ، و گروه كوچكى از ياران او در كربلا و به دست يزيد مجسم مىگردد . بحث و مجادله فشرده بين گروه‌هاى مختلف شيعه و سنى بر سر نوع حكومت به همان اندازه مهم است كه مجادلات الهيات مسيحى « 2 » در مسيحيت . اين خود نشان‌دهنده اين واقعيت است كه وحدت سياسى امت يك امر مقدس تلقى مىگردد . اگر درست بنگريم متوجه مىشويم كه در اصول هيچ تفاوتى بين شيعيان و سنيان وجود نداشته و صرفا ارزش‌گذارى نوع حكومت آنان را از يكديگر جدا ساخته است . « 3 » ما مىبينيم كه قرآن چنين دسته‌بندىهائى را در اصول مذموم و نادرست مىداند . اما سياست و حكومت در اسلام ، نه از جهت حفظ قدرت رهبران ، بلكه به خاطر ديدگاه اسلام در جهت برقرارى صلح و عدالت در جوامع بشرى مورد توجه و اهميت قرار گرفته است . فعاليت سياسى ، در زندگانى روحانى يك مسلمان هيچگونه تأثير خارجى ندارد ، ولى وحدت امت هميشه براى او نوعى تقدس محسوب مىگرديده است . جايگاه تقسيم‌بندىهاى سياسى را در دنياى اسلام تقريبا مىتوان هم‌وزن تقسيمات مذهبى « كاتوليك ، پروتستان ، متوديست ، باپتيست » در مسيحيت برآورد نمود .

--> ( 1 ) - تاريخ اسلام از زمان خود پيامبر تاكنون مشحون از بحث و مباحثات فكرى با ديگر فرقه‌ها بوده و هست . ( 2 ) - Christological ( 3 ) - شيعيان با اطاعت از پيامبر كه در واقع اطاعت از خداوند است ، چون در قرآن مىفرمايد : « مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ » ( هركس رسول را اطاعت كند خدا را اطاعت كرده است ) ، پيرو و شيعه على عليه السلام شده‌اند و پيامبر خود در حديثى كه متفق عليه شيعه و سنى است فرمود : « يا على انت و شيعتك هم الفائزون » ( اى على تو و شيعه تو فقط رستگاريد ) . در حديث اجماعى ديگر پيامبر فرمود : « إنّى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى اهلبيتى ما إن تمسّكتم بهما لن تضلّوا ابدا و إنّهما لن يفترقا حتى يردا علىّ الحوض » ( من از ميان شما مىروم در حالىكه دو چيز گرانبها در بين شما باقى مىگذارم ، كتاب خدا و اهل بيت ( عترت ) من ؛ تا وقتى كه به اين دو ( باهم ) متمسك باشيد هرگز گمراه نمىشويد و اين دو از هم جدا نمىشوند تا در كنار حوض ( كوثر ) بر من وارد شوند ) .