سرزنش قرار داده‌اند . آنها اين روش را غيرعادلانه ديده‌اند ، درحالىكه آزادسازى زنان بزرگ‌ترين هدف قلبى پيامبر ( ص ) بود . ضمنا حق برابرى زن در مورد ارث و اينكه او نصف برادرش ( كه براى ازدواج بايد مهريه پرداخت نمايد ) ارث مىبرد مورد انتقاد قرار گرفته است . همچنين در مورد شهادت در امر قضاوت باز هم حق او نصف حق مرد است . در مقام مقايسه با قرن بيستم - زمانى كه ما شاهديم هنوز زنان براى تساوى حقوق خود مىجنگند - اين قوانين قرآنى بسيار دورانديشانه و پيش‌گيرانه به نظر مىرسد . اما مطمئنا براى عربستان قرن هفتم كاملا انقلابى بوده است . « 1 » بايد به خاطر بياوريم كه زنان در آن مقطع چگونه زندگى مىنمودند ، در حالى كه نوزادان دختر زنده به گور شده و زن از هيچ حقوق اوليه‌اى برخوردار نبوده و در حكم كالا به شمار مىآمد . زنان مانند بردگان جزو طبقه پست اجتماعى محسوب مىشدند و از هيچ حق حيات قانونى بهره‌مند نبودند . در اينچنين دنياى بدوى ، آنچه محمد ( ص ) براى زنان آورد خارق العاده و خارج از تصور بود . ايده متعالى سهم الارث داشتن براى زنان يا حق شهادت بسيار عجيب به نظر مىرسيد . بهتر است به خاطر بياوريم كه زنان در اروپاى مسيحى تا قرن نوزدهم از هيچ حقى برخوردار نبوده و پس از آن نيز كفه ترازوى قانون شديدا به طرف حقوق مردان سنگينى مىكرد . حال در مقام مقايسه نگاهى به قانون چند زنى ( تعدد زوجات ) بيندازيم . در عربستان قرن هفتم كه مردان اختيار ازدواج با هر تعداد زن را داشتند ، قانون چهار زن در حقيقت نوعى محدوديت به شمار مىآمد و نه فتوائى براى تجاوز به حقوق زنان . قرآن ، بلافاصله در مورد اين قانون فرمان خاصى را صادر مىكند كه بايد بسيار جدى گرفته شود . اگر مرد مطمئن نباشد كه مىتواند حقوق تمام زنان را به‌طور عادلانه و در تمامى جوانب مادى و روحى برقرار نمايد نبايد بيش از يك زن اختيار كند . 42 قانون اسلام بر اين اساس بنا شده است : يك مرد بايد وقت را به‌طور مساوى بين زنان خود تقسيم نمايد ، از لحاظ مالى و قانونى همه را يكسان محسوب نمايد ، و از لحاظ روحى و عاطفى نيز آنان احساس نكنند كه هيچكدام بر ديگرى ترجيح

--> ( 1 ) - اكنون و در قرن بيست و يكم نيز اگر منصفانه و با نگاه عقلانى به مسأله نگريسته شود معلوم مىگردد كه اسلام صحيح‌ترين و جدىترين حقوقى كه متناسب با سعادت زن و جامعه است براى زن قائل است .