نماز برپا دارند و ذكات بدهند و براى ايجاد يك جامعه باافتخار و قانونمند تلاش نمايند . 7 اين آيات ، فقط براى مهاجرين صادر گرديد ، زيرا قريش آنان را از خانه و كاشانه خود بيرون رانده و دربه‌در نموده بودند . هنوز به انصار چنين اجازه‌اى داده نمىشد ، زيرا آنان با مكه هيچ‌گونه خصومت رسمى نداشتند . ضمنا ، پيام وحى نيز اجازه يك تعرض بزرگ و همه جانبه به مكه را به محمد ( ص ) نمىداد ، زيرا اين كار يك ديوانگى بزرگ به حساب مىآمد . محمد ( ص ) ايده جالب و متعادل‌ترى را انتخاب كرد : « غزوه » ، كه براساس سنت‌هاى قبيله‌اى نوعى ورزش و تمرين جنگى به حساب مىآمد ، ضمن آنكه مىتوانست وسيله‌اى براى كسب معاش فقرا هم باشد . مهاجرين امكان بسيار كمى براى كسب معاش در مدينه داشتند . آنها اكثرا تاجر ، صراف و سرمايه‌گذار بوده و از زراعت خرما چيز كمى مىدانستند . حتى اگر زمين كافى هم در اختيار آنان براى زراعت قرار مىگرفت ، آنان قادر به اين كار نبودند . بنابراين براى معاش خود به انصار وابسته بودند و در حقيقت نوعى تحميل به « امت » محسوب مىگرديدند ، مگر آنكه راه مستقلى براى تهيه معاش خود پيدا نمايند . هركسى هم قادر نبود كه كار فوق‌العاده‌اى را كه عبد الرحمن تاجر در به دو ورود به مدينه انجام داد به ثمر برساند . او پس از ورود به مدينه مستقيما به بازار مدينه رفت و در آنجا شروع به خريد و فروش كالا نمود و توانست بدين وسيله زندگانى روزمره خود را تأمين نمايد . ولى بازار مدينه گنجايش چنين تعدادى از بازرگانان را نداشت تا همگى مهاجرين به چنين كارى بپردازند ، بخصوص اينكه مكه انحصار بسيارى از كالاها را در دست خود داشت . غزوه ، در دوران زندگى گله‌دارى ، صحراگردى ، يكى از راه‌هاى آسان براى متعادل كردن ثروت قبيله‌اى مختلف و توزيع آن در بين مردم بود . مهاجرين با حمله به منطقه قبيله ديگر ، گوسفند ، شتر و دارائىهاى آنان را ضبط كرده و بدون ايجاد خون‌ريزى و كشتن كسى اين دارائىها آنان را به قبيله خود منتقل مىنمودند . مدينه ، به علت اينكه در سر راه كاروان‌هاى تجارى مكه به سوريه قرار داشت و از اين كاروان‌ها هم تعداد كمى محافظت مىنمودند محل بسيار مطلوبى براى انجام « غزوه » به شمار مىرفت . به همين جهت محمد ( ص ) در سال 623 دو گروه مهاجم براى