بالاخره محمد ( ص ) اتحاد اعراب را به عنوان يك اصل مهم مدّ نظر قرار مىدهد ، ولى در سال 616 ، هنگامى كه قريش به اوج از هم گسيختگى رسيده بود ، او به اين نتيجه رسيد كه بايد دينى با بينش ماورائى جاى تفكر بت‌پرستى را بگيرد . آيه‌هائى كه به جاى دو آيه شيطانى قرار گرفت چنين مىگويند كه بت‌هاى سنتى چيزى جز ساخته دست بشر نيستند و هرگز نمىتوانند در جايگاه « اللّه » كه پديده‌اى ماوراء فكر و انديشه انسان است قرار گيرند . بيشتر آيات قرآنى كه در ردّ شريك گرفتن براى خداوند ( اللّه ) آمده‌اند ، تقريبا همانند كتب يهوديان ، بىخاصيت بودن بت‌ها را شرح مىدهند . بت‌ها را به عنوان مركز جهان در نظر نگيريد ، زيرا هيچ كارى براى شما از دست آنها ساخته نيست . آنها براى پرستندگان خود غذا و معاش نمىتوانند تهيه كنند . 17 حتى در مقابل متجاوزين به خود دست بسته و ناتوانند : در روز قيامت نيز به هيچ‌وجه قادر به پشتيبانى از مردان و زنانى كه به آنها اعتماد كرده‌اند نيستند . 18 خود اين بت‌ها مخلوق‌اند ، مانند زنان و مردان و فرشتگان و جن كه هيچ كمك ارزنده‌اى از دست آنان برنمىآيد . در اينجا اگرچه محمد ( ص ) اشعار روحانى عبرى را نسروده است به نظر مىرسد تأثير قرآن محمد ( ص ) مشابه تأثير آن اشعار است . و روزى كه آنان و آنچه را جز خدا مىپرستند برانگيزد ، پس گويد : آيا شما اين بندگان مرا گمراه كرديد يا خود راه را گم كردند ؟ و چون كسانى كه شرك ورزيدند ، شريكان خويش را ببينند ، گويند : بار خدايا ، اينها شريكان مايند كه بجاى تو ميخوانديم ، آنها پاسخ دهند كه شما دروغگوئيد . و روزى كه همگيشان را برانگيزيم و فراهم آريم ، سپس به كسانى كه شرك آوردند گوئيم : شما و شريكانتان جاى خوش باشيد ، پس ميان آنان جدائى افكنيم ، و شريكانشان گويند : شما ما را نمىپرستيديد . 19 در تورات هم آمده است : « آنهائى را كه شما از خداوند جدا مىخوانيد و مىدانيد بندگانى مانند شما هستند ؛ آنان را بخوانيد و بخواهيد كه شما را پاسخ دهند ، اگر راستگو هستيد . آيا آنان داراى پا هستند ، كه بتوانند راه بروند ، يا دست دارند ، كه بتوانند چيزى را بگيرند ، يا چشم دارند ، كه بتوانند چيزى را ببينند ، يا گوش دارند كه بتوانند چيزى را بشنوند ؟ پس بگو : « آنان كه با خدا شريك گرفته‌ايد تو را بخوانند ؛ پس روى خود را به من برگردانيد ، بدون هيچ شبهه‌اى . كه نگهدارنده من خداوند است ، او كه كتاب بر ما فرو فرستاد ، و اوست كه درستى را در حمايت خود درمىآورد . و آنهائى را كه با خداوند شريك مىگيريد ، هيچ قدرتى براى كمك به شما ندارند ، به خود نيز نمىتوانند كمك كنند . » قرآن اين خداى نامرئى را آنچنان به تصوير مىكشد كه از منظر اعراب قابل قبول باشد . از ديدگاه رسوم قبيله‌اى ، خداوند رئيسى است كه مىتواند به افراد خود يارى