چهره قابل درك‌ترى دارد . در مورد بيرون رانده شدن او از بهشت ، قرآن متذكر مىگردد كه پس از خلقت انسان خداوند از تمامى فرشتگان خواست تا به او تعظيم نمايند ، همه قبول كردند مگر شيطان و به همين دليل خداوند او را از حضور روحانى خود محروم ساخت . قرآن اين مسأله را يك گناه مطلق نديده ، بلكه معتقد است كه او تا روز قيامت از خداوند مهلت گرفته است . 11 برخى از صوفيه حتى ادعا مىكنند كه شيطان خداوند را از ساير فرشتگان بيشتر دوست داشت و به همين دليل نمىخواست كه خداوند كس ديگرى را بيشتر از او دوست داشته باشد ، بنابراين از انجام كارى كه او تنها براى خداوند انجام مىداد ( تعظيم كردن ) سرباز زد . بنابراين داستان بهت‌انگيز آيه‌هاى شيطانى نمىتوانند اين گونه معنا شوند كه قرآن حتى به‌طور موقت تحت تاثير افكار شيطانى قرار گرفته است . زيرا قرآن هبوط ( سقوط ) را به معناى مسيحى آن باور ندارد . قرآن مىگويد كه آدم دربند وسوسه شيطان افتاد ولى نه به زور بلكه به اختيار . مسأله اختيار همان‌گونه كه در دنياى يهود هم ديده مىشود نيازى براى تكامل انسانى است . به همين دليل ، آدم ، عليرغم گناهش ، اولين پيامبر بزرگ در روى زمين مىگردد ، اگرچه او به وسوسه شيطان لغزيده است . ضمنا شيطان هم به عنوان نابودكننده نسل بشر معرفى نمىگردد . اين تفاوت ادبى در مورد لفظ شيطان را هنگام شنيدن جمله شيطان بزرگ ( لقب آمريكا ) مىتوانيم مدّ نظر قرار دهيم . در بين شيعيان ، شيطان به مفهوم يك موجود پست و كثيف است كه وجود خود را ، به عوض موهبت روحانى خداوند ، از فرومايگى پر نموده است . در زمان شاه ، مردم ايران ، آمريكا را به چشم كشورى پوچ « 1 » مىشناختند كه قصدى به جز منحرف كردن مردم خود بوسيله انديشه‌هاى ماده‌گرايانه ندارد . 12 در ادامه اين ماجرا ، قريش از محمد ( ص ) خواست تا به مصالحه راضى گردد . او مىتوانست « اللّه » را به تنهائى بپرستد ، و آنها هم اجازه داشته باشند كه اللّه و سه بت ديگر را با هم بپرستند . ولى محمد ( ص ) مرتبا امتناع مىكرد . طبرى سپس نقل مىكند كه محمد ( ص ) نهايتا آيه‌هاى شيطانى را با آيه‌هائى جايگزين نمود كه عموما وجود اين سه بت را ردّ مىكردند . حديث روايت مىكند كه شبى جبرئيل به ديدار پيامبر آمد و از او سؤال كرد : « مىدانى چه كردى محمد ؟ تو آيه‌هائى را بر مردم قرائت

--> ( 1 ) - The Great Trivialiser