اما در مورد وحى نازل شده بر محمد ( ص ) ، يك تفاوت كلى با ساير پيامبران وجود داشت ، و آن هم اين بود كه خداوند براى اولين‌بار اين پيامبر و وحى خود را براى قريش و به زبان عربى ارسال مىنمود . « 1 » درباره وحى و انواع آن تفاسير مختلفى وجود دارد . بد نيست كه ما در اين‌باره كمى دقت نمائيم ، زيرا به نظر من همراهى و كنار آمدن با اسلام تنها مسأله‌اى نيست كه غرب بايستى به آن بيانديشد ، بلكه ريشه غير هم‌گونى مسيحيت و اسلام درجاى ديگر است . پس از مرگ محمد ( ص ) يهوديان و مسيحيان در دين خود آزاد بوده و اجبارى به مسلمان شدن نداشتند و آنان را مردمان صاحب كتاب مىنامند . در سرتاسر امپراطورى اسلام طى قرن‌ها مشكلى براى هم‌زيستى با آنان وجود نداشت . بعدا زرتشتيان ، هندوها ، بودائىها و سيك‌ها هم در رديف اديان صاحب كتاب قرار گرفتند . « 2 » طى چند قرن مسلمانان از هم‌زيستى در كنار ساير اديان ابائى نداشتند ، ولى اروپاى غربى به هيچ‌وجه حاضر به قبول مسلمانان و يهوديان در قلمرو خود نبود . نزول وحى در غار حرا در سال 610 ميلادى مسلما حادثه بسيار بزرگى در تاريخ بشر به شمار مىآمد ، ولى اين حادثه در حقيقت شروع كار بود . معجزه قرآن ، از نظر مسلمانان ، تنها در وحى غار حرا يا ادامه آن در مكه و مدينه خلاصه نمىگردد ، بلكه در جذابيت آن براى كشاندن ميليون‌ها انسان طى چند قرن به سوى اسلام و باور داشتن اين آيات نهفته است . دين اسلام توانسته در هر زمان خود را با شرائط زمان و مكان تطبيق داده و به صورتى جذاب همان پيام‌ها و منظره‌هاى اوليه خود را براى مردمان هر نسل و دوره‌اى از تاريخ حفظ نمايد . قرآن محمد ( ص ) را أمّى ، يعنى بىسواد مىخواند ، ولى هدف قرآن از تكيه بر أمّى بودن پيامبر ، القاء الهى بودن پيام وحى است . بعضى از محققان غربى بر اين باورند كه محمد ( ص ) چون تاجر بوده حتما خواندن و نوشتن را مىدانسته است و هدف از أمّى ناميدن او نه بىسواد بودن خود اوست بلكه او را پيامبر افرادى معرفى مىنمايد كه داراى كتاب نيستند . بدين ترتيب ، لغت « أمّى » به معناى غيريهودى ترجمه مىشود . بعضى از نويسندگان هم به‌طور غلط أمّى را مربوط به أمّت دانسته و

--> ( 1 ) - به پاورقى صفحه قبل رجوع كنيد . ( 2 ) - منظور از كتاب ، كتاب‌هاى آسمانى است كه از جانب خداوند بر يكى از انبياء الهى نازل شده است . با اغماض از دين زرتشتى ، اديان هندو ، بودا و سيك مسلما اديان آسمانى نيستند .