( 1 ) ( 288 از خليفه أبو بكر به خالد طبرى ص ، 2023 - 2026 . چون خالد كار يمامه را به پايان برد ، هنوز در آنجا بود كه أبو بكر به وى نوشت : به سوى عراق برو تا به درون آن درآيى ؛ و از دهانهء هند يعنى أبلّه ( 1 ) آغاز كن . با مردم پارس و گروههاى ديگر كه در كشور آنان به سر مىبرند ، مهربانى كن و از راه بخشش و نيكى ، آنان را با خود همراه ساز ( 2 ) . 1 . أبلّه به ضمّ اول و دوم : شهرى است در ساحل دجله در گوشه‌اى از خليج فارس كه بر شهر بصره مىگذرد . اين شهر در روزگار ساسانيان ، داراى پادگانها و فرمانده نظامى بوده است ( اصطخرى ص 57 ؛ ياقوت 1 / 96 - 97 ؛ آثار البلاد ص 286 - 87 ) . - م . 2 . التّألف : المداراة يعنى نرمى و مهربانى و نيز به معنى با بخشش و مهربانى كسى را با خود همراه ساختن است . و المؤلّفة قلوبهم ( سورهء توبه / 60 ) نيز از همين معناست . اينان كسانى از سران عرب بودند كه در آغاز اسلام ، پيامبر ( ص ) به فرمان خدا ، آنان را به خود نزديك ساخته و ايشان را از بخشش خويش بهره‌مند كرد تا پيروان و هواداران خود را به پذيرفتن اسلام ، دلگرم سازند ( لسان العرب 9 / 11 ) . - م . ( 2 ) ( 288 / الف ) نامهء أبو بكر به خالد و همراهان وى ، دربارهء گسيل كردن آنان به عراق كتاب الرّدّة ، واقدى ص 166 - 168 ؛ الأزدى ، ورق 16 / ب - 17 / الف ؛ السّنن الكبرى ؛ بيهقى 9 / 179 . به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر از بندهء خدا ، ابن عثمان ، خليفهء پيامبر خدا ( ص ) به خالد بن وليد و كسانى از مهاجران و انصار و آنان كه از رهگذر نيكى ، پيرو ايشان گشته‌اند : اما بعد : سپاس خداى را كه وعدهء خويش را به انجام رسانيد و راستگويى بندهء خود را گواه آمد . دوستان خود را گرامى داشت و دشمنان خويش را خوار ساخت . به پشتيبانى دين خود شتافت و به تنهايى گروههاى دشمن را در هم شكست . خداوند ، وعدهء پيروزى بىچون و چرا به مؤمنان داده