( 1 ) 71 از خالد بن وليد براى مجّاعه ( 1 ) و همراهان وى ، در روزگار ردّهء ( بازگشت از اسلام ) طبرى ص 1954 . به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر اين پيمان صلحى ( 2 ) است كه خالد بن وليد ، با مجّاعة بن مراره و سلمة بن عمير و ديگران ، بسته است . وى با ايشان به شرط پذيرفتن اسلام ، بر زر و سيم ( 3 ) و نيمى از اسيران و سلاحهاى جنگى و چهار پايان و يك خانه و يك كشتزار از هر روستايى ، صلح كرد . پس از اين پيمان ، شما در پناه خدا هستيد ؛ و خالد بن وليد و أبو بكر ، جانشين پيامبر خدا و مسلمانان ، متعهد هستند كه بر اين پيمان استوار باشند . 1 . بنگريد : پيمان « 69 » ، پانوشت 1 . - م . 2 . بنگريد : پيمان شمارهء 11 ( پيمان صلح حديبيه ) . در برخى از مآخذ پيمان حديبيه ، به جاى « هذا ما صالح » ، « هذا ما قاضى » آمده است ، چنان كه در پيمان بالا نيز همين عبارت به كار رفته و قاضى به معنى صالح است . - م . 3 . نيز بنگريد : الفائق ، 2 / 304 . - م . ( 2 ) 72 به قبيلهء عبد القيس ( 1 ) ( در بحرين ) ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 32 - 33 ( ش 57 ) . مقابله كنيد : ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 54 ( ش 98 ) . بنگريد : كايتانى ، 8 / 186 ؛ اشپربر ص 29 ؛ اشپرنگر ، 3 / 376 . از محمّد پيامبر خدا به الأكبر بن عبد القيس ( 2 ) : ايشان با وجود لغزشهاى بزرگ و كارهاى ناروايى ( 3 ) كه در جاهليّت مرتكب شده‌اند ، در پناه خدا و پيامبر او هستند . و بر ايشان است كه بر پيمان خويش استوار باشند . كسى نبايد راه خوار و بار را بر ايشان ببندد و از آب باران ، بازشان دارد . نيز نبايد هنگام رسيدن ميوه‌ها ، آنان را از چيدن ( 4 ) آنها جلو گيرند . علاء بن حضرمىّ از سوى پيامبر خدا ، بر صحرا و دريا و شهر و بزرگان آنجا و آنچه از آنجا