دعوت به زندگى شرافتمندانه است و منش انسانى ، ژرفنگرى است و راهگشايى ، كمال است و جمال و . . . امّا در ميان اين گلها و گل بوته‌هاى عطرآگين و جان پرور ، شاهكار شگرف عاشورا و حركت عدالت‌خواهانه و قهرمانانه و آگاهانه و اصلاح‌طلبانه آن حضرت در برابر آفت هستى سوز استبداد و دستگاه هراس‌انگيز و خشونت كيش دين سالارى ساخته و پرداخته اموى ، نه تنها از شكوهبارترين شاهكارهاى او كه از بىنظيرترين و الهام بخش‌ترين و شعور آفرين‌ترين و موج انگيزترين رويدادهاى تاريخ جهان است و درست به همين دليل هم اين گونه انديشه‌هاى مترقى و پويا و اصلاح طلب را به سوى خود جلب نموده و پيامدها و ره آوردهاى ماندگارى از خود به يادگار نهاده است . هدف‌هاى بلند عاشورا راستى پديد آورندهء شاهكار شكوهبار عاشورا از آفرينش آگاهانه و حكيمانه و شجاعانه اين فراز از زندگى الهام بخش و زندگى ساز خود ، چه چيزى را مىجست ؟ كدامين هدف بلند را دنبال مىكرد ؟ چه اصل مترقى و انسانى را پى مىگرفت ؟ كدام گمشدهء مطلوب و محبوب را مىيافت ؟ و در انديشه تحقيق چه حال و هواى مطبوع ، چه شرايط دوست داشتنى ، چه فضاى دل‌نشين و دلنواز و چه دنياى زيبا و عطرآگينى بود ؟ و از چه چيزى رنج مىبرد و بيزار بود ؟ راستى حسين عليه السّلام چه مىخواست و چه علل و عوامل و انگيزه‌هايى او را به خلق اين رويداد شگرف برانگيخت ؟ و برانگيزانندهء آن تجسم خرد و آن مشعل تابناك هدايت و آن سمبل نور افشان عدالت و آزادى و آن نمونهء پر افتخار رادى و سرفرازى كه بود ؟ در راه يافتن پاسخ شايسته به اين پرسش سرنوشت ساز ، بهترين و آسان‌ترين راه نگرش درست و محققانه به منطق روشنگر و راهگشاى خود آن حضرت است و