مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانى با ذكر همين مأخذ دربارهء « لوحى » جدّ مادرى مرحوم « مير لوحى » و ديوان شعرش در « الذريعة » « 1 » چنين آورده است : « ديوان ملّا لوحى » : كان من المدّاحين و الدراويش باصفهان فى اواسط عصر الصفويّة و له اشعار فى مدائح المعصومين عليهم السّلام و اكثر المدّاحين اليوم يقرءون مدائحه ، كذا وصفه النصرآبادى فى ( نر 9 ص 430 ) و أورد من قوله : اى دل فضائل اسد اللّه طاعت است * مدح على و آل شنيدن عبادت است الى قوله : « لوحى » كسى كه مادح داماد مصطفى است * لوح دلش منير چه صبح سعادت است « 2 » و ديگر از كسانى كه چنين نوشته ، صاحب « مكارم الآثار » مرحوم ميرزا محمّد على معروف به معلّم حبيب‌آبادى اصفهانى است ، وى در شرح حال مرحوم آية اللّه آقا سيّد محمّد باقر درچه‌اى رحمه اللّه كه از احفاد مرحوم مير لوحى هستند چنين نوشته : « . . . و وجه شهرت او به « مير لوحى » اين كه وى دخترزادهء ملّا

--> ( 1 ) . « الذريعة » ج 9 / 3 / صفحهء 948 / رقم 6227 . ( 2 ) . تمام شعر در « صبح گلشن » / صفحهء 357 ( يا صفحهء 353 ) چنين آمده : اى دل فضائل اسد اللّه طاعت است * مدح علىّ و آل شنيدن عبادت است بودن به ذكر حيدر كرّار يك نفس * حقّا كه در مقابل صد سال طاعت است مدّاح دوست باش اگر روز واپسين * از مرتضى عليت اميد شفاعت است هر جا كه مدح حيدر و آلش ادا كنند * آنجا مقام ساز اگر نيم ساعت است « لوحى » كسى كه مادح داماد مصطفى است * لوح دلش منير چو صبح سعادت است