لوحى شاعر اصفهانى كه مردى مدّاح و درويش و در « تذكرهء نصرآبادى » عنوانى دارد بوده » و در پاورقى اين كتاب است كه : « به طورى كه از « فرهنگ سخنوران » « 1 » مستفاد مىشود ، وى از مداحان ائمّهء اطهار - صلوات اللّه و سلامه عليهم - بوده و در سنهء 989 وفات يافته و مآخذ شرح حالش غير از تذكرهء مرقوم ، « صبح گلشن » سيّد على حسن خان قنوجى ، و « قاموس الأعلام » سامى ، و « خلاصة الاشعار » تقى الدّين كاشانى و « لغت‌نامه » دهخدا مىباشد » از كلمهء « مردى مدّاح و درويش » چنين سوء برداشت مىشود كه حرفهء او تكدّى و درويشى به واسطهء خواندن مدح ائمّهء طاهرين - صلوات اللّه عليهم - بوده ، اگر چه ممكن است در دوران سلطنت صفويّه كه تصوّف رواجى داشته و مديحه‌سرايى افتخارى بود و حتّى عنوان « كلب آستانهء على بن ابى طالب » افتخارى بزرگ بوده است ، چنانچه شيخ بهايى رحمه اللّه در اوّل « جامع عباسى » شاه عبّاس كبير را ملقّب كرده ، ولى با آنچه از كتاب « ابيات المختار و انيس الابرار » و كتاب « صحيفة الرّشاد » قبلا نقل كرديم معلوم مىشود ، « لوحى » تنها شاعرى بوده كه تمام توان شعرى خود را صرف اهل بيت عصمت و طهارت و ائمّهء طاهرين - صلوات اللّه عليهم - نموده و مدّاحان آن عصر در مجالس مربوط به ذكر ائمه عليهم السّلام بيشتر ، اشعار او را مىخوانده‌اند ، مانند « سفيان مصعب كوفى معروف به عبدى » در زمان امام صادق عليه السّلام ، و روى همين جهت ( يعنى : فرط علاقهء او به ائمّهء طاهرين عليهم السّلام و شدّت محبّت و ولايت او ) مرحوم مير سيّد محمّد پدر مرحوم مير لوحى پس از مراجعت از كربلا به ايران و توطّن در اصفهان ،

--> ( 1 ) . « فرهنگ سخنوران » / صفحهء 504 .