مسائل فقهى دانسته‌اند ، و در غير آن پذيرفتن عقلى را عمده به حساب آورده‌اند . مؤلّف محترم دربارهء اسناد اين احاديث توجّه خاصى مبذول داشته و در موارد تعارض با احاديث غير صحيحه ، جانب احاديث صحيحه را ترجيح داده است و غير صحيح را كنار گذاشته . البتّه تعبّد به خبر واحد در مسائل اعتقادى اگر چه حديث صحيح هم باشد ، روا نيست ، چون مسئلهء اعتقادى بايد پذيراى عقل باشد تا بدان معتقد شد و تعبّد شرعى صرفا نمىتواند پذيرش عقلى را درست كند ، و ليكن صحّت سند كه موجب اطمينان صدور از ائمّهء طاهرين عليهم السّلام است ، با علم به اينكه آن بزرگواران صد در صد حقيقت‌گو و فرمايشاتشان حاكى از واقعيّات است راهى هموار و ايمن براى كشف و يا كمك كشف در امور اعتقادى خواهد بود ، و لذا بيشتر انحرافات اعتقادى از طريق راويان ضعيف القاء شده است ، و موجب بعضى سليقه‌هاى عاميانه بين مردم مسلمان گرديده است . 3 - [ مداقه در متن و معناى حديث ] [ مؤلّف محترم ] از نظر متن و معناى حديث نيز صحّت آن را در نظر گرفته است و احاديثى كه از نظر معنى ناصحيح يا متزلزل و يا مشتمل بر بعضى مطالب كه با آنچه ثابت شده است از قرآن و يا از احاديث مسلّم الصدور در حدّ زيادى معارض است ، آنها را كنار گذاشته ، مثلا در بعضى از احاديث نسبت گناه و معصيت به ملائكه داده شده ، در صورتى كه در قرآن صريحا آنها را مبرّا از گناه كرده : بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ « 1 » آن احاديث را مردود دانسته ، چون در روايات نيز وارد شده كه : مخالف قرآن نمىگوييم و آنچه براى شما از ما مخالف قرآن نقل شد ، نپذيريد .

--> ( 1 ) . سورهء تحريم آيهء 6 .