ظاهرا آن را اقتباس از « الذّريعة » مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانى نموده ، چنانچه كيفيّت بيان نام مؤلّف را مطابق « الذّريعة » گفته كه گواهى مىدهد ، چون ديده پشت كتاب نام آن را « رياض المؤمنين و حدائق المتّقين » نوشته مراجعه به « الذّريعة » كرده و نام مؤلّف را از آنجا برداشت كرده ، البتّه در صفحهء چهارم نوشته است : « . . . و ناميدم او را به « رياض المؤمنين و حدائق المتقين و فقه الصالحين » ان شاء اللّه كه معنى او با لفظ او موافق گردد » نويسندهء فهرست اگر تا چهار صفحهء اوّل اين كتاب را خوانده بود ، هم نام مؤلّف و هم نام كتاب را مىديد و تحقيق بيشترى مىكرد . 2 - ما وقتى مراجعه به كتبى كه مؤلّفات مرحوم مجلسى را ذكر كرده نموديم ، مانند : « رياض العلماء » و « الذّريعة » ، و « روضات » و « الكنى و الالقاب » و « اعيان الشيعة » و غيره ، همه دو شرح عربى و فارسى بر « صحيفه » به طور ناقص از آن بزرگوار ياد كرده‌اند ولى هيچ كدام اين نام را « رياض المؤمنين و حدائق المتقين » ذكر نكرده‌اند ، و از سوى ديگر اتّفاق ذهن دو نويسندهء معاصر در نامگذارى كتاب خود به يك نام بدون كم و زياد امرى است بسيار بعيد . روى اين حسابها و حساب آنكه دشمنان مرحوم مير لوحى در كتابش « كفاية المهتدى » تصرّفات خائنانه‌اى كرده‌اند ( چنانچه به طور مستدلّ بعدا ان شاء اللّه تعالى ذكر مىكنيم ) و بيشتر در اين خيانتها سعى كرده‌اند به نام مرحوم مير لوحى به سوى مجلسيّين قدس سرّهم سنگ‌اندازى كنند و به اصطلاح با يك تير به سوى دو نشان هدف‌گيرى كنند ، هم شخصيّت مرحوم مير لوحى را سبك و موهون كنند و هم از بيان او ، آن دو بزرگوار را . با در نظر گرفتن مطالب فوق ، حدس قوى مىرود كه اين نام را در « شرح صحيفهء » مرحوم مجلسى آن دشمنان درج كرده باشند ، كه درج اين نام در « شرح