همداستانند كه امير المؤمنين ( ع ) پيش از هر كسى به اسلام گرويده است و چشم به هم زدنى به خدا شرك نورزيده در برابر بتى به سجده نيفتاده است ، بل او همان كسى است كه با رفتن بر شانهء پيامبر ( ص ) ، عهده‌دار شكستن بتها شد . ( 1 ) احمد بن حنبل در مسند خود « 1 » - به نقل از ابو مريم به نقل از على ( ع ) روايت مىكند كه فرمود : من و پيامبر ( ص ) به راه افتاديم تا به كعبه رسيديم . پيامبر ( ص ) به من فرمود : بنشين . من هم نشستم و پيامبر بر دوش من نشست ، خواستم برخيزم كه نتوانستم . پيامبر ( ص ) ناتوانى مرا ديد و فرود آمد و نشست و به من فرمود : بر دوشم بنشين . من هم بر دوش او نشستم . على ( ع ) مىگويد : پيامبر ( ص ) برخاست . على ( ع ) مىگويد : در اين هنگام چنان به نظرم مىرسيد كه اگر بخواهم به افق آسمان دست مىيازم تا آن كه بر بيت اللَّه الحرام بالا رفتم و در آن جا تنديسى بود از برنج يا مس . پس آن را از چپ و راست و جلو و عقب در بر گرفتم تا جايى كه آن را كامل در اختيار داشتم . پيامبر ( ص ) فرمود : آن را به زمين بيفكن و من هم آن را به زمين افكندم و آن تنديس بشكست چونان كه جامى شيشه‌اى مىشكند . سپس فرود آمدم و به همراه پيامبر ( ص ) به سرعت پشت خانه‌ها پنهان شديم تا مبادا كسى از مردم ، ما را ببيند . ( 2 ) طبرى صاحب « خصائص » « 2 » - به نقل از پيامبر ( ص ) روايت مىكند كه فرمود : « فرشتگان بر من و على هفت سال درود مىفرستادند و اين از آن رو بود كه شهادت لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ جز از من و على به آسمان نمىرفت . در كتاب « اليواقيت » ابو عمر زاهد به نقل از ليلى غفّاريه به نقل از پيامبر اكرم ( ص ) آمده است كه فرمود : على بن ابى طالب نخستين كسى است كه ايمان آورد و اوّلين مردمان

--> ( 1 ) مسند احمد بن حنبل 1 / 84 . ( 2 ) ما بر اين سخن دست نيافتيم ، ولى در « احقاق الحق » 7 / 363 - 364 به نقل از « مناقب » خوارزمى / 19 و به نقل از « مناقب » ابن مغازلى / 14 و ميزان الاعتدال و لسان الميزان و ينابيع المودّة نقل شده است . نيز در « الاصابة » بخش اوّل 8 / 183 مىتوان به اين سخن دست يافت .