مانند تير نتراشيده كرده است . وقتى كسى نگاهشان مىكند آنان را مريض مىپندارد در حالى كه مرضى ندارند ، يا گمان مىكند عقل خود را از دست دادهاند ، بلى مسألهء بزرگى اينان را مشغول كرده است . آنگاه كه عظمت خداوند و قوّت سلطهء او را به ياد مىآورند به اضافهء آنچه از ياد مرگ و مسيرهاى هولناك قيامت كه با آن مشغولند ، اين مطالب قلبهايشان را به وحشت انداخته و فكرشان را بر هم مىزند و عقلهاشان را دچار فراموشى مىكند ، و پوستشان از ياد آن جمع مىشود . و آنگاه كه حال خود را باز يافتند هر چه زودتر با اعمال پاكيزه به سوى خداوند رو مىكنند . براى خداوند به عمل كم راضى نمىشوند و عمل بسيار را براى او زياد نمىبينند . فرار مؤمنين از تعريف ديگران ( 1 ) آنان خود را متّهم مىدانند « 3 » و از اعمالشان ترس دارند . اگر كسى يكى از آنان را به پاكى ياد كند از آنچه مىگويند مىترسد و با خود مىگويد : « من بهتر از ديگران خود را مىشناسم ، و پروردگارم مرا بهتر از ديگران مىشناسد . پروردگارا ، مرا به آنچه مىگويند مؤاخذه مفرما ، و مرا بهتر از آنچه گمان مىكنند قرار بده ، آنچه را مردم نمىدانند بر من ببخش ، تو عالم به غيبها و پوشانندهء عيبها هستى » . علامات ظاهرى مؤمن ( 2 ) از علامات هر كدام از مؤمنين اين است كه در آنان مىبينى : قوّت در دين ، عاقلانه فكر كردن هنگام نرمى ، ايمان بهمراه يقين ، حرص بر علم ، فهم همراه فقه ، علم همراه حلم ، دلسوزى در خرج كردن ، زيركى همراه با مدارا ، ميانه روى در حالت استغناء ، خشوع در عبادت ، تحمّل در فقر ، صبر در زمان شدّت ، و رحم در آنچه برايش سختى

--> ( 3 ) يعنى خود را خوب نمىدانند و خودپسند نيستند .