مىكشند « 4 » ، عطا در حق ، مدارا در كسب ، پاكى در حلال « 5 » ، نشاط در هدايت ، گناه دانستن و دورى از طمع ، نيكى همراه با استقامت ، و خوددارى هنگام شهوت . علامات باطنى مؤمن ( 1 ) مدح و ثناى كسى كه او را نمىشناسد مؤمن را مغرور نمىكند و بررسى اعمالش را رها نمىكند . خود را در عمل مقصّر مىبيند و اعمال صالح انجام مىدهد . او كسى است كه روز را بپايان مىبرد در حالى كه همّتش شكر است و روز را شروع مىكند در حالى كه شغلش ذكر است . با حالت حذر شب را به صبح مىرساند . با سرور صبح مىكند ، بر حذر از آنچه بر حذر داشته شده ، و خوشحال بخاطر آنچه از فضل و رحمت به او رسيده است . اگر نفسش در آنچه برايش ناخوشايند است بر او فشار بياورد ، خواستهء او را در آنچه باعث خوشحالى اوست به او نمىدهد . سرور او در چيزى است كه هميشگى و طولانى است ، و نور چشمش در چيزى است كه از بين نمىرود . رغبت او در آنست كه باقى مىماند ، و زهد او در آن چيزى است كه فانى مىگردد . صبر و خوددارى مؤمن ( 2 ) او حلم را با علم ، و علم را با عقل ممزوج مىكند . او را مىبينى كه كسالتش دور ، نشاطش دائمى ، آرزوهايش نزديك ، لغزشهايش كم ، اجلش را منتظر ، قلبش خاشع ، نفسش قانع ، جهلش ناپيدا ، كارش سهل ، نسبت به حفظ دينش سختگير ، شهوتش مرده ، غضبش فرو برده ، اخلاقش سالم ، همسايهاش از او در امان ، تكبّر او ضعيف ، به آنچه برايش مقدّر شده قانع ، صبرش متين ، كارش با حكمت ، و ذكرش بسيار است .

--> ( 4 ) جملهء « و رحمة للمجهود » به صورت فوق معنى شد . ( 5 ) ظاهرا به اين معنى است كه در كسبهاى حلال هم به مجرد حلال بودن اكتفا نمىكند و به پاكى آن تأكيد مىورزد .