از غوريان فرا رسيد و در پنج فرسنگى هرات فرود آمد . او مانع رسيدن خواربار به لشكر خوارزمشاه شد . از اين رو خوارزمشاه لشكرى به توابع طالقان فرستاد كه به يغماگرى پردازند و خواربار به دست آورند . ولى حسن بن خرميل با ايشان روبرو شد و جنگيد و در اين نبرد پيروز شد اما از آنان هيچ كس به هلاك نرسيد . در اين گير و دار سلطان غياث الدين نيز با لشكر خود روانه هرات شد و در رباط رزين ، نزديك هرات ، فرود آمد . ولى اقدام به جنگ با خوارزمشاه نكرد زيرا لشكرش اندك بود و بيشتر سپاهيانش در اختيار برادرش ، شهاب الدين ، قرار داشتند و در هند و غزنه به سر مىبردند . خوارزمشاه مدت چهل روز در هرات ماند . سپس بر آن شد كه از آن جا برود زيرا از يك سو شنيد كه يارانش در طالقان شكست خورده‌اند و از سوى ديگر مىديد كه سلطان غياث الدين و همچنين الب غازى به هرات نزديك شده‌اند . ضمنا خبر ديگرى به دو رسيد كه شهاب الدين تازه از هند به غزنه رفته است . شهاب الدين در ماه رجب اين سال به غزنه رسيد . از اين رو ، سلطان محمد ترسيد كه شهاب الدين نيز با لشكريان خويش به هرات بيايد و او ديگر نتواند در آن جا ايستادگى كند . لذا براى امير هرات ، عمر مرغنى ، پيام فرستاد و پيشنهاد صلح كرد و در برابر پولى كه از او گرفت ، هرات را ترك گفت و از آن جا رفت .