عَزِيزٌ حَكِيمٌ . » [ ( 1 ) ] . شماره كسانى كه از فرنگيان كشته شدند يكصد و چهل و شش هزار و شماره اسيران سيزده هزار بود . مسلمانان از ايشان غنائم بسيار نيز گرفتند كه از آن جمله يكصد و چهل و سه هزار خيمه ، چهل و شش هزار اسب ، صد هزار استر و صد هزار خر بود . يعقوب فرمان داد تا در ميان لشكر جار بزنند كه هر كس چيزى به غنيمت گرفته ، تعلق به وى دارد جز سلاح . و آنچه را كه براى وى آوردند شمرد . بيش از هفتاد هزار دست سلاح پوشيدنى ( مانند جوشن و خفتان و غيره ) بود . در اين جنگ از مسلمانان نيز نزديك به بيست هزار تن كشته شدند .

--> [ ( 1 ) ] - قسمت آخر آيه 40 از سوره توبه كه چنين است : ما « إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ . » ( اگر شما رسول را يارى نكنيد البته هنگامى كه كافران پيغمبر را از مكه بيرون كردند خدا ياريش كرد آنگاه كه يكى از آن دو تن كه در غار بودند ( يعنى رسول خدا به رفيق خود به ابو بكر كه ترسان و مضطرب بود ) گفت : « مترس كه خدا با ماست » ، آن زمان كه خدا وقار و آرامش خاطر بر او فرستاد و او را به سپاه و لشكرهاى غيبى خود ، كه شما آنان را نديده‌ايد ، مدد فرمود و نداى كافران را رتبه پست و نداى خدا ( يعنى دعوت اسلام ) را مقام بلند داد ، كه خدا را بر هر چيز كمال قدرت و دانائى است . ) ( قرآن مجيد با ترجمه مهدى الهى قمشه‌اى )