مبارك ابن شبل كلابى ، و امير طغان ارسلان بن مكر ، صاحب بدليس و ارزن با او بودند . او با اين عده به قصد پيكار با فرنگيان روانهء شام شد . فرنگيان وقتى دانستند كه مسلمانان براى پيكار با آنان عزم خود را جزم كرده‌اند ، با نيروى جنگى و نفرات خود كه عبارت بودند از سه هزار سوار و نه هزار پياده ، حركت كردند و نزديك اثارب ، در موضعى كه تل عفرين خوانده مىشد فرود آمدند . اين محل ميان كوه‌هائى بود كه جز از سه طرف ، براى دسترسى بدان هيچ راه ديگرى وجود نداشت . شرف الدوله مسلم بن قريش نيز در همين محل به قتل رسيد . فرنگيان گمان مىكردند كه به علت وجود گذرگاه‌هاى تنگ هيچكس به محل آنها راه نخواهد يافت . لذا وقتى به قدرت و نيروى مسلمانان پى بردند ، در آنجا ، چنان كه عادتشان بود ، به وقت گذرانى پرداختند . و به ايلغازى نامه نوشتند كه : « خود را براى آمدن به - پيش ما در زحمت نينداز ، چون ما خود قريبا پيش تو خواهيم آمد . » ايلغازى ياران خود را از آنچه فرنگيان گفته بودند آگاه ساخت و به مشورت پرداخت كه با دشمن چه بايد كرد . آنان توصيه كردند كه فرصت را از دست ندهد و به دشمن حمله كند . او نيز چنين كرد و با افراد خود به سوى موضعى كه فرنگيان گرفته بودند روانه شد . مسلمانان از راه‌هاى سه‌گانه شروع به پيشروى كردند . فرنگيان به علت سختى راه ، عقيده داشتند كه احدى نمىتواند در محل آنان