بن رضوان به فرمانروائى رسيد . لؤلؤ خادم در دوره سلطانشاه بيش از زمان برادرش ، الب ارسلان ، در كارها اعمال نفوذ و تحكم مىكرد .

--> [ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل سلاجقه به ايران و الجزيره و شام و آسياى صغير هجوم آوردند . و اين بلاد را بباد غارت داده ، هر سلسله‌اى را كه در راه خود ديدند برانداختند . و بالنتيجه آسياى اسلامى را از اقصى حد غربى افغانستان تا ساحل بحر الروم تحت يك حكومت آوردند . و با دميدن روح غيرت و تعصبى در مسلمين ، عساكر رومى شرقى را كه مجددا به تعرض بلاد اسلامى پرداخته بودند عقب زدند و بر اثر همين كيفيات نسل متعصب جنگجوى جديدى پيدا شد كه بيشتر مغلوبيت صليبيون عيسوى نتيجهء دلاورى ايشان است و همين مسائل است كه به سلاجقه در تاريخ اسلام مقامى به اين بلندى داده است . سلاجقه فرزند سلجوق بن تقاق از رؤساى تركمانند كه در خدمت يكى از خانان تركستان سر مىكرده و از دشت قرقيز با تمام قبيلهء خود به طرف جند ، و از آنجا به بخارا كوچ نموده ، و در اين سرزمين او و قبيله‌اش با شوق تمام قبول اسلام كرده‌اند . سلجوق و پسران و نوادگان او در جنگهائى كه ما بين سامانيان و امراى ايلك‌خانيه و سلطان محمود غزنوى اتفاق ميافتاد شركت مىجستند و طغرل‌بيك و برادرش جغرى بيك به تدريج تا آنجا قدرت پيدا كردند كه به رياست قبيله تركمان خود به - خراسان هجوم بردند و بعد از آنكه چند بار غزنويان را مغلوب ساختند بلاد مهم آن مملكت را مسخر كرده جاى ايشان را در آن ديار گرفتند . در سال 429 ( 1037 ميلادى ) امام جماعت مرو خطبه را بنام جغرى بيك داود خواند و او را سلطان السلاطين ناميد و همين مراسم در نيشابور بنام برادرش طغرل جارى شد . بلخ و جرجان و طبرستان و خوارزم نيز به ممالك سلجوقى ضميمه گرديد و جبل و همدان و دينور و حلوان و رى و اصفهان نيز متعاقب آنها در فاصله بين سنوات 433 و 437 مسلم ايشان گشت و طغرل‌بيك در سال 447 ( 1055 ميلادى ) ببغداد ورود كرد و نام او با لقب سلطانى در دار الخلافه بر منابر خوانده شد . قبائل ترك ديگر نيز به تدريج خدمت سلاجقه را پذيرفتند و به اين شكل تمام آسياى غربى از حدود افغانستان تا سر حد ممالك روم در آسياى صغير