درين سال ، يعنى سال 511 هجرى قمرى ، لؤلؤ خادم ، عازم قلعه جعبر گرديد تا با امير سالم بن مالك ، حاكم قلعه ، ملاقات كند و دست اتفاق بدهد . وقتى نزديك قلعه نادر رسيد ، فرود آمد تا بر لب آب بياسايد و از آب زلال بهره‌مند شود . درين هنگام گروهى از تركان كه جزء افراد وى بودند ، قصد جان او كردند و فرياد زدند : « خرگوش ، خرگوش ! » به نحوى كه گمان مىرفت آنها مشغول شكار هستند . بدين ترتيب شروع به تيراندازى كردند و لؤلؤ را هدف تير

--> [ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل و متصرفات خلفاى فاطمى مصر قبل از سال 470 ( 1077 ميلادى ) تحت يك حكومت درآمد و فرمان سلاجقه را گردن نهاد . طغرل‌بيك و الب ارسلان و ملكشاه بر جميع اين ممالك وسيعه حكومت داشتند . ولى بعد از مرگ ملكشاه جنگ‌هاى داخلى بين بركيارق و محمد بروز كرد و شعب ديگر خاندان سلجوقى در نواحى مختلفه سر به استقلال برداشتند . با اين حال باز شعبة اصلى اين خاندان تا مرگ سنجر اسما به رياست كل شناخته مىشدند و سنجر آخرين سلاجقهء بزرگ است كه با وجود منحصر بودن قلمرو او به خراسان تا سال فوتش ، يعنى تا تاريخ 552 ( 1157 ميلادى ) عنوان رياست سلاجقه را داشته است . سلاجقه كرمان و عراق و شام و روم شعب عمدهء اين خاندانند ولى افراد ديگرى نيز از سلاجقه در افغانستان و تخارستان و ساير ولايات حكومت كرده‌اند در طرف مشرق دولت سلجوقى در مقابل حملهء خوارزمشاهيان از ميان رفت و در آذربايجان و فارس و الجزيره و دياربكر سلسله‌هاى ديگرى كه آنها را امراء لشكرى سلجوقى تشكيل دادند و « اتابكان » خوانده مىشوند ، جاى مخدومين خود را گرفتند .