آنها سوگند خورد و امر بپوشيده داشتن آن حال كرد . شرابى نزد وزير برگشت . وى دستور داد ياران خود را به جهاتى كه ذكر كرد براى تحصيل اموال روانه كند . اين دستور را پذيرفت . سپس دستور داد ، كشتيهايش به نقاطى كه ذكر كرد روان سازد تا آنچه تباه شده اصلاح بشود . شرابى اين كار را هم كرد همين كه اين كارها انجام گرديد خود و اهالى بطيحه بر وى تاختند و او را بيرون راندند و گروهى از سپاه جلال الدوله در آنجا زندانى بودند ، آنها را از زندان بيرون آوردند و از كمك آنها برخوردار شدند و بانها اتفاق كرده « سواقى » را تسخير نمودند و به زمان سابق خود كه در روزگار مهذب الدوله داشتند بازگشتند و هر كس قصد آنها كرد با او جنگيدند و جلوى او گرفتند و به آنچه ميخواستند رسيدند . پس از آن ابن معيرانى قصد آنجا كرد و بر بطيحه مستولى گرديد و شرابى آنجا را ترك نمود و نزد دبيس بن مزيد رفت و محترمانه نزد او اقامت كرد . بيان صلح ابى كاليجار با عم خود فرمانرواى كرمان در اين سال صلح ميان ابى كاليجار و عموى او ابى الفوارس فرمانرواى كرمان برقرار گرديد . ابو كاليجار بكرمان رفته بود كه آنجا را از عم خود بگيرد . ابى الفوارس بكوهستانها پناهنده شد . گرماى هوا بر ابى كاليجار و سپاهش برتابيد و بيماريها افزايش يافت . طرفين براى صلح نامه‌ها رد و بدل كردند و بر اين قرار صلح كردند كه كرمان در تصرف ابى الفوارس و بلاد فارس از آن ابى كاليجار باشد و ابا الفوارس عمويش سالانه بيست هزار دينار براى ابى كاليجار بفرستد . همين كه ابو كاليجار باهواز بازگشت زمام امور دولت خود را به عادل بن مافنه سپرد وى بعد از خوددارى از قبول آن را پذيرفت . زادگاه عادل بسال سيصد و شصت در كازرون بود و عادل در پذيرفتن آن مقام شرط كرد كه آنچه انجام ميدهد با وى معارضه نشود . و شرط او پذيرفته شد .