انگيزهء بروز آن اين بود كه ميان مختار با على بن عبيد اللّه علوى و الزكى ابى على النهر سائبى و بين ابى الحسن على بن ابى طالب بن على بن عمر اختلافاتى پديد گرديد و مختار جانب عباسيان را گرفته آنها را يارى كرد . عباسيان به شكايت ببغداد رفتند و از النهرسائبى . شكايت كردند . خليفه القادر باللّه براى صلاح ميان آنها ميانجى شد كه رعايت جانب ابى القاسم وزير المغربى كرده باشد زيرا كه النهرسائبى دوست او بوده و اين ابى طالب دامادش عباسيان بازگشتند و گروهى هم طلب يارى از خفاجه نمودند و گروهى هم از كوفيان طايفه‌اى از خفاجه را يارى نموده و ميانشان جنگى رويداد و علويان عرض وجود كرده و از عباسيان شش نفر كشته و مساكن آنها غارت و به آتش كشيده شد و عباسيان ببغداد برگشته و مانع از خطبهء روز جمعه شدند و شورش كردند و ابن ابى العباس علوى را كشتند و گفتند كه برادرش از جمله تبهكاران در كوفه بود . خليفه به المرتضى دستور داد ابن ابى طالب را از نقابت ( علويان ) كوفه بر كنار سازد و به مختار بر گرداند . المغربى وزير از اين جريان نسبت به دامادش ابن ابى طالب و عزل او از نقابت روى بگرداند . وى در سر من راى نزد قرواش بود و از آسيابهايى كه تعلق بخليفه « درزيجان » داشت جلوگيرى كرد ، خليفه قاضى ابا جعفر سمنانى را با نامه‌اى بسوى قرواش فرستاد و امر كرده بود المغربى كه نزد اوست تبعيد كند . قرواش امر خليفه را اجراء كرد و المغربى بديدار بكر نزد ابن مروان رفت و خليفه نسبت به النهرسائبى خشمگين شد و همچنان تا بسال چهار صد و هيجده مورد سخط و خشم بود تا اينكه تركها و غيرهم از وى شفاعت كردند و خليفه از او راضى شد و او را سوگند به طاعت داد و سوگند ياد كرد . بيان درگذشت سلطان الدوله و پادشاهى فرزندش ابى كاليجار و قتل ابن مكرم در شوال اين سال ، پادشاه سلطان الدوله ، ابو شجاع بن بهاء الدوله ابى نصر بن عضد الدوله در شيراز در سن بيست و دو سال و پنج ماه درگذشت . فرزندش