* باب چهارم * تشيع ، راه نجات بدان كه خلاف نيست ميان اهل قبله كه رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : مثل اهل بيتى ، كمثل سفينة نوح ، من ركب فيها نجى ، و من تخلف عنها غرق « 1 » ، يعنى مثل اهل بيت من همچو مثل سفينهء نوح است كسى كه در آن سفينه رفت نجات يافت و كسى كه تخلف كرد از آن سفينه غرق شد ، و بنص قرآن و به شهادت بساط نبوت هر كه از سفينهء نوح خارج بود هالك بود به غرق : أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً ( نوح 26 ) يعنى غرق كنيد پس درآريد در آتش ، و هر كه با وى در سفينه بود ناجى آمد . بنابراين حمد و ثنا خداى را كه مصنف اين كتاب در مبدأ جوانى و عنفوان ايام شباب خويش تمسك بدين خاندان كرد و بدين خاندان موافق آمد و به عقيدهء مرضيه و اعتصام به عروة الوثقى ملحوظ شد . حق تعالى گفت : فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها ( روم 29 ) و حديث سماوى وارد شد كه : « خلقت عبادى كلهم ، حنفاء » « 2 » آفريدم بندگان را همه پاكيزه آدمى تا پانزده سالگى به حكم فطرت مؤمن است و بعد از پانزده سال به تصديق توحيد و عدل و نبوت و امامت مؤمن است . چنان كه امير المؤمنين عليه السّلام كه تصديق او رسول را به سيزده سالگى بود يا ده سالگى به اتفاق كه قبل از بلوغ بودند . مذهب شيعه چنان است كه على تصديق رسول كرد در اين وقت و الا او به ايمان آوردن محتاج نبود ، كه ايمان از كفر و

--> ( 1 ) - روايت سفينه از روايات متواتر بين مسلمين است و در كتب اهل سنت هم اين روايت با الفاظ مختلف نقل شده است مانند ينابيع المودة و مناقب ابن مغازى ( 2 ) - صحيح بخارى كتاب الجنة باب 63 ح 2865