باشد و جاهل آنكه هنوز مشاهده نكرده است زيرا با رسيدن جان به گلو عدم مشاهده ممكن است و مقصود از علم يقين شهودى است . مجلسى از مصباح - لمم ، با دو فتحه ، نزديك شدن به گناه است و گفته شده كه گناهان صغيره‌اى است كه بدان باز نگردد چون بوسه و لمم يك نوعى از ديوانگى است كه به انسان درآيد . « الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ » - بيضاوى گفته : يعنى هر گناهى كه عقابش بزرگ است و همان باشد كه در قرآن تهديد بدان رسيده است و گفته‌اند : آن گناهى است كه حد دارد « و الفواحش » يعنى كبائر بسيار زشت و رسوا . از مجلسى ( ره ) - « يبدى عورة » عورت ، هر آنچه از آن شرم آيد و ظاهر اين است كه مقصود بيان گناهان خود باشد و اعتراف به گناهى بود كه موجب حد يا تعزير است . « فنحوه » يعنى او را دور كنيد تا بر ما اعتراف به گناهِ خود نكند و ميان خود و خدا توبه كند - پايان نقل از مجلسى ( ره ) . مراجعه به ائمه ( ع ) براى اعتراف به گناهان بر يكى از دو وجه بوده است : 1 - از نظر تكميل توبه و تحمل حد و تعزير شرعى چون رسم بوده كه گنهكاران براى توبه به پيغمبر اكرم ( ص ) مراجعه مىكردند و به گناهِ خود نزد آن حضرت اعتراف مىكردند و از او مىخواستند كه آنها را با اقامهء حد و تعزير الهى تطهير كند و از عذابِ آخرت نجات دهد و از اين گونه مراجعات در زمان خلفاى ثلاثه و خلافت ظاهريهء امير المؤمنين ( ع ) بوده است كه غالباً با دخالت امير المؤمنين ( ع ) و جلب موافقت حكومت وقت كه در اين گونه امور با آن حضرت موافقت داشته فيصل مىيافته است و بر اين سابقه برخى شيعه هم كه گناه موجب حد و يا تعزيرى مرتكب مىشدند بسا كه به امام وقت