مراجعه مىكردند كه توبه كنند و عقوبت حد و يا تعزير را براى پاك شدن از آن متحمل شوند ولى براى بيشتر ائمه در زمان بنى اميه و بنى عباس اقدام در اين امر ميسر نبوده است به دو وجه : 1 ) انجام حد و تعزير از نظر اجراء بايد با تشريفات حكومت و به عنوان نيرو و قدرت و تسلط بر اجتماع و آشكارا و با تظاهر انجام شود كه موجب پند و عبرت ديگران گردد و با وسيلهء آن يك هرزگى و فساد نوع تباه كن ريشه‌كن شود مانند بريدن دست دزد و يا اعدام در زناى محصنه مثلًا ، زيرا شك نيست كه برخى مجازات‌هاى مقرره در قرآن و قوانين ثابتهء اسلام بسيار سنگين است تا به جايى كه در نظر كم‌خردان مايهء خرده‌گيرى شده است كه مثلًا چرا بايد براى دزديدن تا اندازهء يك چهارم دينارِ طلا كه چهار نخود و نيم طلا مىشود مثلًا و به بهاى امروز شصت تا هفتاد ريال است دستى بريده شود و فردى عمرانه بيچاره و عليل گردد و يا اينكه براى يك بار زناى محصنه كه بسا با غلبهء شهوت و دامنگيرىهاى سخت انجام شده مرتكب اعدام شود و تا هميشه از زندگى بر كنار شود و به ويژه كه ممكن است عائلهء بىسرپرست و يا ديون و بدهكارى به ديگران هم از خود به جا گذارد و يا در يكى از فنون و علوم تخصص مورد حاجت و نيازى داشته باشد كه تدارك آن براى جامعه به آسانى ممكن نباشد . و آنچه پاسخ درست به اين گونه خرده‌گيرىها و اعتراضات است موضوع تشريفاتى است كه بايد براى اجراى حد و تعزير شرعى مراعات شود و نتائج و بهره‌هاى بزرگى كه از انجام اين گونه حدود و تعزيرات كه مجازات‌هاى عمومى اسلام است عايد جامعه مىشود و اين عمل به صورت يك عمل جراحى استادانه در مىآيد كه در عضو معلول و بيمارى واگير و مسرى انجام مىشود مانند اينكه عضوى كانگاريا گرفته و با اندك مسامحه بيمارى به سائر اعضاى تن سرايت مىكند و مريض را مىكشد و نابود مىسازد و يا زهر