زشت‌تر است ولى حكم به حرمتِ آن با وجود اخبارِ اين باب مشكل است و در صورتى كه ذات فعل حرام نباشد و قصد آن هم مورد عفو باشد حكم به حرمت مجموع وجهى ندارد . از مجلسى ( ره ) - بوى خوش قصدِ كار خير و بوى بد قصدِ كار بد معنوى باشد و فرشته‌ها آن را دريابند . « لصاحب الشمال » يعنى تو از او دور شو كه با او كارى ندارى ، يا منظور اين است كه تو نبايد چيزى بنويسى چنانچه در بعضى نسخه‌ها به جاى قم ، قف آمده ، يعنى دست باز دار يا اشار به اين است كه مؤمن تا قصد گناه نكند به هر نفسى برايش حسنه‌اى نويسند . از مجلسى ( ره ) - و المراد « به من كن فيه » اين است كه مؤمن مستحق اين خصال باشد زيرا اين خصال در جز مؤمن نباشند چنانچه دانستى و بدان كه هلاكت در قولش « يهلك » به معنى زيان و استحقاقِ عقاب و در كلمهء « هالك » به معنى گمراهى و شقاوت طبعى است . و قوله « فان اللَّه عز و جل . . . الخ » از كلام رسول خدا است و ممكن است دنبالهء سخن فرشته باشد . اين ذكر استغفارى كه بيان كرده است فرد افضل است نه اينكه براى انحصار بدان ذكر شده باشد . از مجلسى ( ره ) - مفسران در تعبير توبهء نصوح چند وجه گفته‌اند : 1 - توبهء اندرز بخش كه مردم را بمانندِ خود تشويق كند چون آثار خوبش در توبه كارها آشكار شده . 2 - توبهء خالص و پاك براى رضاى خدا كه به منظور خدا از گناه پشيمان شده باشد نه از ترسِ دوزخ و يا طمع در بهشت . و محقق طوسى گفته است : پشيمانى از گناه به خاطر ترس از دوزخ توبه نيست .