3 - توبهء رفوكننده از نصاحت به معنى خياطت زيرا به وسيلهء آن هر آنچه از پردهء ديانت پاره شده دوخت شود و توبه كار را با اولياءِ خدا و دوستانِ او بهم گرد آورد . 4 - توبهء توبه كارِ ناصح ، يعنى توبه‌اى كه از روى اندرزگيرى و بر وجه كامل باشد كه تمامِ آثار گناه را از دل ريشه كن كند به وسيلهء اينكه خود را در بوتهء رياضت آب كند و تيرگى گناهان را از آن بزدايد و به پرتو حسناتش بيارايد ، شيخ طبرسى در تفسير اين آيه از امير المؤمنين ( ع ) روايت كرده است كه : توبه ، بايد شش چيز را دارا باشد : از گناهان گذشته پشيمانى و براى واجباتى كه از دست رفته جبران و تدارك و نسبت به مظالم و حقوق مردم كه بر عهده دارد رد كند و از طرف‌هاى خود حلاليت طلبد و عزم كنى كه برنگردى و خود را در طاعتِ خدا لاغر كنى به اندازه‌اى كه در نافرمانىِ خدا پرورش دادى و به خود بچشانى تلخى طاعتِ خدا را چنانچه به او چشاندى شيرينى گناه را . و سيد رضى هم همين مضمون را در نهج البلاغه از على ( ع ) نقل كرده است ، و يكى از اكابر گفته : در جلا دادنِ آينه تنها قطع نفس و دود سياه بس نيست بلكه بايد آن را صيقل داد و آنچه سياهى بر جرمش نشسته پاك كرد و دل هم بمانند آينه است به مجرد ترك گناه پاك نشود بلكه بايد جرم گناهانِ گذشته را هم كه بر آن نشسته پاك كرد و به نور طاعتش روشن ساخت . اين آيه در بارهء ربا است و از بيضاوى نقل شده است كه : يعنى به هر كس پند خدا در بارهء خوددارى از ربا برسد و او هم از آن دست باز دارد و پيروى از غدقن خدا را بنمايد آنچه ربا پيش از ابلاغ حكم خدا به او گرفته است از آن او است و از او پس گرفته نمىشود و موعظه را به توبه تفسير كرده است يعنى پندپذيرى همان توبه است و در اينجا مصدر به معنى مجهول