كوفى است در آغاز كار به ظاهر از بزرگان اصحاب امام صادق ( ع ) بود سپس برگشت و مذاهب باطلى بدعت نمود و امام صادق ( ع ) او را لعن كرد و از او بيزارى جست از آن جمله است كه از امام صادق روايت شده : بار خدايا أبا الخطاب را لعنت كن كه مرا بيمناك كرده ايستاده و نشسته و در ميان بسترم . و روايت شده كه امام صادق را خدا مىخواند و خود را پيغمبر مبعوث از طرف او بر اهل كوفه . از مجلسى ( ره ) - خدا تعالى فرموده است ( 98 سوره انعام ) : « و او است آنكه شما را از يك نفس آفريده است و ثابت و غير ثابت است و به طور امانت » بيضاوى گفته : استقرار در پشت پدران است يا روى زمين و به طور امانت در رحم مادران و زير زمين ، يا مقصود محل استقرار و امانت سپارى است و در قرائت ابن كثير و بصرىها مستقر به كسر قاف است كه اسم فاعل باشد و مستودع به صيغهء اسم مفعول يعنى برخى شما برجائيد و برخى سپرده‌ايد ، انتهى . و شايد تأويل امام به قرائت دوم چسبانده‌تر باشد يعنى برخى ايمان برجا داريد و برخى ايمانى عاريت يا برخى در ايمان برجائيد و برخى نابرجا . از مجلسى ( ره ) - « فاذا هو دعا » در اين تعبير تشويق به دعا شده است براى حسن عاقبت و كج‌رو نشدن چنانچه شيوهء مردمان خوب بيش از ما بوده است و اين حديث دلالت دارد كه بقاى ايمان و رفتن ايمان به سبب كار خود انسان است زيرا او به سبب كارهاى خود سزاوار توفيق مىشود و يا سزاوار خذلان و بىتوفيقى مىگردد و خلاصهء گفتار در اينجا اين است كه : هر كدام از ايمان و كفر گاهى ثابت و تغيير ناپذيرند و گاهى لرزان و قابل زوال زيرا بسا كه دل به حد كامل روشن شود و رخنهء بىايمانى در آن