يهود خيبر بودند كه همقسم بودند با تيرهء اوس و نضير از يهود همقسم بودند با خزرج و چون ميان اوس و خزرج جنگ مىشد همقسم‌هاى يهود هم با آنها كمك مىكردند در كشتار و ويرانى قلعه‌ها و خانه‌ها و آواره كردنِ صاحبانِ آنها ، و چون از هر طرف كسى به اسيرى مىرفت همقبيله‌ها پولى جمع مىكردند براى او فديه مىدادند و او را آزاد مىكردند و عرب آنها را سرزنش مىكرد كه چرا با آنها جنگ مىكنيد و چرا سپس از آنها فداء مىدهيد ؟ در پاسخ مىگفتند : جنگ با آنها حرام است و فديه دادن براى آنها بر ما واجب است ، ولى به ما برمىخورد كه همقسمهاى ما خوار شوند و خدا آنها را به ترك اطاعت برخى اوامر مذمت كرده است . « أَ فَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتابِ » يعنى فديه دادن براى اسيران و « وَ تَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ » يعنى جنگيدن و آواره كردن آنان . من گويم : از اين خبر روشن شود كه مقصود از كفر در اينجا ترك اجراء فرمان خدا است كه خوددارى از كشتار و آواره كردن آنها است و تعبير از آن به ترك اجراى فرمان نه ارتكاب نهى خداوند سبحان براى اين است كه شامل ترك هر فرمانى شود كه بسا اهم و اعظم باشد يا براى اين است كه مقصود از نهى در هرجا تحصيل ضد منهى عنه است و منظور از نهى از شرب خمر حفظ عقل است و غرض از نهى از زنا حفظ انساب است و منظور از نهى از قتل نفس حفظ نفوس است و همچنان . پايان نقل از مجلسى ( ره ) . من گويم ، اگر كبراى كلى ترك ما امر اللَّه بر اضداد منهى عنه تطبيق شود اين حديث دليل مىشود كه نهى از هر چيزى دلالت دارد بر امر به ضد آن و اين خود يك بحث اصولى است در برابر بحث معروف « امر به شىء مقتضى نهى از ضد است » ولى اصحاب متعرض آن نشده‌اند ، بلى اگر منظور اين باشد كه غرض و هدف از نهى از چيزى تحصيل ضد آن است چنانچه از ذيل كلام مجلسى برمىآيد نهى دليل بر وجوب تحصيل ضد نمىشود زيرا