2 - براى او طلب دانش فراهم نگردد كه پايهء ايمان است . 3 - با بسيارى از اوصافِ مؤمنان كه گذشت سازگار نيست و آن نكوهيده است تا آنجا كه نرمش روا است و كار به مسامحه در امر دين نكشد چنانچه امير المؤمنين ( ع ) فرمايد : نرمش كن تا آنجا كه سزد و به سختى گراى هنگامى كه مفيد نيفتد . از مجلسى ( ره ) - « عذب نفسه » زيرا خودش از خويش در رنج است چون بر آشفتگى و خشم جان و تن او را زيان رساند و چون آرام شود از آنچه كرده پشيمان گردد و خود را سرزنش كند و نيز مردم بيشتر شود كه بدخلقى او را درخورد نكنند و او را آزار دهند و از او كناره كنند و در هيچ چيز به او كمك نكنند و چون خودش باعث آن بوده است گويا خود را شكنجه داده است و بايد بدانى كه بسا مقصود از اين خبر و مانند آن همهء اخلاق بد باشد چون كبر و حسد و كينه و مانند آن زيرا همهء آنها انسان را در مفاسد بزرگ دنيويه اندازند و مايهء سستى ايمان و كاستى كردار گردند و يكى از محققان قول خدا را كه فرمايد : « وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكافِرِينَ » - « دوزخ كافران را فرا گرفته است » بدان تأويل كرده است . از مجلسى ( ره ) - سفه ، سبك عقلى و پيشتازى است به گفتار و كردارِ بد بىانديشه و تفكر . و در نهايه گفته است كه : سفه ، در اصل سبكى و پريشان دلى است تا آنكه گويد : گفته شده سفاهت در برابر حكمت است كه از اعتدال نيروى عقل به دست آيد و سفاهت خلقى است در نفس كه او را وادارد به مسخره‌گى و استهزاء و سبك‌سرى و بيتابى و چاپلوسى و شادكامى از دردمندىِ ديگران و مايهء حركات ناموزون و گفتار و كردارى است كه چون گفتار و كردار خردمندان نيست . از مجلسى ( ره ) - « البادي منها اظلم » يعنى اگر طرفش