ستمى برآيد او ستمكارتر است زيرا او آغاز ستم كرده است و بسا كه نسبت ستم به مظلوم از نظر شباهتِ كارِ او به كارِ ظالم است بر وجه مجاز ، و مقصود اين است كه تا طرف او كار ناروا و سخن ناروائى نگفته است همهء گناه به گردنِ آن كس است كه به دشنام و بدگوئى آغاز كرده است و نسبت وزر به او فرضى است ، تا آنكه گويد : حاصل اين است كه گناهِ دشنامِ دو طرف بر آن است كه آغاز دشنام كرده است زيرا اول فعل حرام از او سر زده و باعث ارتكاب طرف هم شده است و بر طرف گناهى نيست زيرا از خود دفاع كرده است و انتقام گرفته و خدا فرمود : « بر آنكه در برابرِ ظلمِ بر خود از خود دفاع كند گناهى نيست » . از مجلسى ( ره ) - شيخ بهائى ( ره ) گفته : شايد مقصود اين است كه تا مدتى بهشت بر او حرام است يا مقصود بهشت خصوصى است كه از آن محروم است و آماده است براى غير فاحش و گر نه ظاهرش مشكل است زيرا گنهكاران اين امت سرانجام به بهشت روند و گرچه مدتى دراز در دوزخ بسر برند . سپس از فيروزآبادى نقل كرده است كه مفسرين در تفسيرِ قول خدا : « وَ شارِكْهُمْ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ » گفته‌اند شركت شيطان در اموال وادار كردن مردم است به تحصيل آنها از حرام و صرفش در آنچه ناروا است و خرج آن در كارهاى بيهوده از راه اسراف و تبذير يا بخل و گرفت و گير در موارد شايسته و لازم و مانند آن و اما شركت در اولاد به چند وجه است : 1 - تشويق به وسائل حرام چون زنا و مانند آن . 2 - وادار كردن آنها كه نام بت خواهى بدانها گذارند چون عبد العزى و عبد اللات . 3 - گمراه كردن آنان و كشاندن فرزندان به كيش‌هاى باطل و كارهاى زشت . اينها است گفتار مفسران .