شهيد قدس سره ، گفته‌اند : هر گناهى كه شرع به خصوص او تهديد كرده و وعيد عذاب داده ، كبيره باشد . و برخى آنها را برشمرده‌اند و گفته‌اند : شرك به خدا تعالى و قتلِ به ناحق و لواط و زنا و گريز از جبههء جهاد و سحر و ربا و تهمت زنا به زنان پارسا و خوردن مالِ يتيم و غيبت به ناحق و سوگند دروغ و گواهى به ناحق و مى خوارى و بىاحترامى به كعبه و دزدى و تخلف از قرارداد و تعرب بعد از هجرت و نوميدى از رحمتِ خدا تعالى و ايمنى از مكر خدا تعالى و عقوق والدين . از مجلسى ( ره ) - اين دو سخن در يكى از دو مقام گفته شود : 1 - در مقامى كه گناهان بزرگ و فراوان داشته باشد ، و مقصود اين باشد كه كاش گناهم همين بود و غمى نداشتم . 2 - در مقام كوچك شمردن اين گناه و بىاعتنائى بدان و گويا منظور روايت همين باشد . از مجلسى ( ره ) - شيخ بهائى گفته است : از اينكه در صورتِ اصرار ، صغيره نفى شده فهميده شود كه صغيره با اصرار ، كبيره گردد و اگر مثلًا مردى در پوشيدنِ جامهء ابريشم اصرار كند خودِ پوشيدنِ ابريشم گناه كبيره گردد ولى مشهور ميان فقهاء اين است كه نفس اصرار بر گناه ، كبيره باشد نه آنكه صغيره به اصرار كبيره شود . شهيد رفع اللَّه درجته گفته : اصرار گاهى به كردار است و آن پىگيرى يك نوع گناهِ صغيره است بىتوبه يا ارتكاب چند صغيرهء مختلف و بىتوبه و گاهى به نيت است و آن عزم بر تكرار صغيره است پس از فراغت از آن ، اما اگر گناهِ صغيره كند و نه توبه كند و نه عزم بر تكرار ، به ظاهر مضر نيست و اعمالِ صالحه چون وضوء و نماز و روزه آن را جبران كند چنانچه در اخبار است ، انتهى . از مجلسى ( ره ) - اين حديث دلالت دارد بر يكى از معانى