و خدا با روحِ خود آنها را تأييد كرده است » بيضاوى گفته : يعنى آنانند كه با دشمنان خدا و رسول دوستى نكرده‌اند ، و توجيهِ آن به چند وجه است : 1 - اؤلئك ، اشاره به همان رسل باشد كه در « و رسلي » است ، اگر چه از نظر لفظ بعيد است ولى از نظر معنا بعيد نيست و اين منافات ندارد با آنچه گذشت كه مقصود از آن روحى است كه در همهء مؤمنان است و هنگام گناه از آنها جدا مىشود زيرا آنان اكملِ مؤمنانند ، و اين روح به حدّ كمال در آنها است و در ديگران صنف ناتوان آن است و اين جز روح القدس است كه خاص آنها است . 2 - اشاره به مؤمنان باشد ، و آيه را در اينجا آورده براى اثبات اين روح در انبياء از جهت اينكه اكمل مؤمنانند . از مجلسى ( ره ) - صدر آيهء اول اين است : « ايا كسانى كه گرويديد ! انفاق كنيد از پاكيزه‌هاى آنچه به دست آوريد ( يعنى از حلالش يا از خوبش ) و از آنچه ما از زمين براى شما برآورديم » يعنى از پاكيزه محصولى كه از براى شما برآورديم از حبوب و خرما و معادن - مضاف چون پيش ذكر شده حذف شده - و قصدِ بد نكنيد ، يعنى قصد جنس پست از مال را نكنيد يا در خصوص محصول زمين كه خوب و بدش تفاوت بسيار دارد و بد را انفاق نكنيد . از ابن عباس روايت شده كه پوسيده‌هاى خرما و بدِ آن را به صدقه مىدادند و از آن غدقن شدند و وجه تشبيه به مورد آيه چند تا است : 1 - آنچه به خاطر من رسيده و آن اين است كه كردارهاى نيك انفاقى است از نفس و چون روحِ ايمان برود به خاطرِ كردارِ بدِ آنها هم بد مىشوند و مقصود اين است كه خود را با ترك گناهان پاكيزه كنيد تا روح بدان برگردد و سپس به كارِ نيكش بداريد تا از شما پذيرفته شود كه خدا فرمايد : « إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ » و اين از بطون آيه است و با ظاهرش