مخالف نيست . 2 - گفته‌اند : ايمان به وسيلهء زنا بد مىشود چون مالِ پست . 3 - گفته‌اند : وجه شباهت اين است كه ايمانِ زانى كاسته گردد نه آنكه به كلّى نابود شود مانند انفاق از مال پست كه كاسته است نه آنكه به كلّى انفاق محسوب نيست ، پايانِ نقل از مجلسى ( ره ) . ممكن است گفت : مقصود اين است كه هر كردارى خرج كردن از بنيهء تن است و كاستن نشاط بدن و جان كه ايمان هم در ضمن آن است و اگر در خلاف كارى چون زنا صرف شود انفاق به دو خبيث است و اگر در كارِ خوب و موافقِ دستور خدا صرف شود عوض دارد و مايهء سعادت آيندهء دنيا و آخرت است و بجا مصرف شده ، و چون انفاق پاكيزه و طيب است . اين تشبيه طبق پندار آنان بوده كه شيطان انسان را مخبط سازد و او غش كند يا اينكه جن او را مس كند و ديوانه شود ، يعنى برخاستن رباخواران چون از جاى برخاستن ديوانه‌ها است كه دستخوش شيطان شده‌اند نه از راهِ اختلال عقل آنها بلكه از براى اينكه ربا خوارى سبب ورم دلِ آنها شده و آنها را سنگين و بد حال كرده است ، انتهى ( از بيضاوى ) و حاصلش اين است كه برخى اصحاب گفته‌اند : رباخواران هنگام رستاخيز براى سنگينىِ بار گناهِ رباخوارى كه بر دوش دارند مانند يك آدم خردمند و عاقل از جاى برنخيزند بلكه چون ديوانگان باشند كه تلو تلو خورند و بيفتند و برخيزند و بارِ ديگر نتوانند برخاست و آن ربا كه خورند در دلشان باد كرده و براى آنها بارِ سنگينى شده كه نتوانند برخاست و درست راه رفت . در مجمع گفته است : يعنى برپا نشوند در روز قيامت جز بمانند كسى كه شيطان او را ديوانه كرده است و اين نشانهء رباخواران است در موقف قيامت ، از ابن عباس و جمعى چنين نقل شده است . و گفته شده است كه اين موضوع بر سبيل تشبيه آمده است زيرا حقيقت اين است كه شيطان انسان را