و پند از ديگران نيست زيرا كه آن از مهمات امور راجع به خود آنها است و براى سفارش‌كننده سودى ندارد ، پايان نقل از مجلسى ( ره ) . من مىگويم ، فاصله نبودن ميان كلمهء « وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ » كه افادهء حكم مىكند و موضوع آن كه والدين است ، ولى در آيهء سوره بنى اسرائيل ، « أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ » فاصله است و حكم والدين دنبالهء آن آمده و اين خود از دو جهت ضعيف است : الف - از جهت اينكه حكم تبعى فرمان است نه حكم اصلى و اولى آن . ب - از جهت اينكه عطف صريح در الحاق معطوف به سابق خود نيست و زمينهء تقدير حكم مقدر ديگر در ميان است . با اين بيانات ظاهر شد كه جملهء وارده در سورهء لقمان بسى بليغ‌تر و متضمن تأكيد بيشترى است نسبت به جملهء مشابه خود كه در سوره بنى اسرائيل است . زيرا اين تعبير دلالت دارد كه احسان به آنها در حال كفر هم لازم است زيرا مىفرمايد : در برابر مبارزه و جهاد آنها به طرفدارى شرك ، تنها در اين موضوع فرمان آنها را اطاعت مكن با اينكه اگر جز پدر و مادر باشند بايد با آنها جنگيد و نبرد كرد و در صورت امكان كشت و از ميان برداشت خصوص با تلاش و كوشش مشرك براى شرك كه از كلمهء « جاهداك » استفاده مىشود كه طرفدار سرسخت شرك و كافر لجباز و عنودى است . از مجلسى ( ره ) - « يصلى عنهما » بيان احسان پس از مرگ است ، گويا گفته شود كه پس از مرگ آنها چگونه به آنها احسان توان كرد ؟ فرمود : از طرف آنها نماز قضا يا نافله مىخواند و همچنان است نسبت به حج و روزه و ممكن است شامل استيجار از مال خود ميت يا فرزند هم بشود و قضاء نماز و روزه بر اكبر اولاد واجب است و تفاصيل آن در محل خود بيايد