و دلالت دارد كه ثواب اين اعمال و اعمال خير ديگر به ميت مىرسد و اين مذهب علماى ما است . از مجلسى ( ره ) - اين حديث دلالت دارد بر جواز دعا و صدقه براى والدين مخالف مذهب حق بعد از مردنشان و مدارا با آنها در زندگىشان ، سخن در بارهء امر دوم گذشت ولى در بارهء موضوع اول ممكن است موجب سبك شدن عذابشان باشد و روايت به جواز حج از طرف پدر ناصبى ، و اكثر اصحاب بدان عمل كرده‌اند ، و ناصبى را حمل بر مخالف مذهب كرده‌اند و ممكن است خبر را حمل بر مخالف ساده‌لوح و مستضعف نمود زيرا ناصبى دشمن اهل بيت بىشك كافر است و مخالف با فهم هم مخلد در دوزخ است ، و در اخبار بسيارى او را مشرك و كافر خوانده‌اند بلكه منافق ، و خدا در شأن منافقان فرموده است : « بر احدى از آنها نماز مخوان وقتى مُرد هرگز و بر سر قبرش مايست زيرا آنها به خدا و رسولش كافر بودند و فاسق مردند » مفسران گفته‌اند : بر قبرش مايست يعنى مايست براى دعا كردن ، و در باره مشركان هم فرموده : « نيست براى پيغمبر و آنها كه گرويدند آمرزش جستن براى مشركان گرچه خويش آنها باشند » . اين در صورتى است كه جهاد بر شخص واجب عينى نشده باشد و گر نه بر اطاعت از پدر و مادر واجب‌تر باشد و آن در دو صورت است : 1 - آنكه فرمان امام يا پيغمبر ( ص ) به طور خصوص يا عموم شامل حال او گردد . 2 - آنكه وطن مسلمانان در معرض هجوم كفار قرار گيرد و بر همهء افراد دفاع واجب شود . قوله « ما كُنْتَ تَدْرِي الخ » آيه چنين است « و همچنين وحى كرديم به تو روحى از امر خودمان را » گذشت كه مقصود از روح آن