فرمايد ( 14 سوره حشر ) : « با شما نجنگند با هم جز از ميان ديه‌هاى بارودار يا از پشت ديوار ، جنگ ميان خودشان سخت است و پندارى با همند با اينكه دلهايشان پراكنده است و اين براى آن است كه مردمى هستند كه تعقل ندارند » . 3 - مقصود اين باشد كه از لطف خدا است كه ميان دل و هوا و عقل هر كسى مخالفت انداخته و اگر عقل با دلخواه مخالف نبود كسى دنبال آخرت نمىرفت ، در بعضى نسخ است كه « مضادته » و اين انسب است به اين معنى . « و من رفقه بهم انه يدعهم على الامر » حاصلش اين است كه خدا مىخواهد آنها را از امر و حكمى برگرداند ولى مىداند كه بر آنها سنگين و ناگوار است و آن را پس مياندازد تا بر آنها آسان گردد ، و اولى منسوخ شود چون موضوع قبله كه از اول ورود پيغمبر به مدينه زمينهء تغيير قبله به مكه بود ولى بر آنها سخت بود و چون با نماز به سمت بيت المقدس الفت داشتند آنها را به حال خود واگذاشت تا كامل شدند و به احكام اسلام انس گرفتند و براى آنها آسان و هموار گرديد . از مجلسى ( ره ) - اين حديث دلالت دارد بر فضيلت نرمش ، خصوص نسبت به دو كس كه با هم هم صحبت و معاشر باشند . از مجلسى ( ره ) - نجاشى ، با نونِ مفتوحه و جيمِ بىتشديد ، لقب پادشاه حبشه است و مقصود در اينجا آن كسى است كه به پيغمبر ايمان آورد و مسلمانى گرفت و نامش اصحمة بن بحر است . از مجلسى ( ره ) - او را بالا برند ، يعنى او را ستايش كنند يا در حصول مقاصد و فراهم شدن اسباب عزت و رفعت كمك دهند در دنيا و آخرت و در تكبر به عكس عمل كنند . از مجلسى ( ره ) - « المفاتيح » ممكن است بر وجه حقيقت